KRÓLOWA ŁEZ
CZTERY LATA TEMU
ODCINEK 3
Wszystko nasze, po widnokrąg.
Myślałem, że mama tu będzie.
Może jest w sklepie.
Prowadzi też sklep.
Mówiłem ci, że nasza rodzina jest wpływowa w mieście.
Tak.
Mamo!
SKLEP WIELOBRANŻOWY
Kurczę.
Tu też jej nie ma.
Wybierz sobie loda.
Weź ten.
To nowy smak.
ICE POP
Truskawkowy.
Wszystkie dzieciaki go kupują po szkole.
Smaczny i orzeźwiający.
Nigdy nie jadłam.
Nigdy nie jadłaś loda?
Nawet w dzieciństwie?
Mama ci nie kupowała?
Nie.
Szczerze mówiąc, domyślałem się.
Czego?
Zawsze masz dziurawe bluzki.
Co?
To taki styl, vintage.
- Szyli je dla mnie w Europie… - Dziś też się ubrałaś
jak moja babcia.
Nie, posłuchaj.
Zdziwiłbyś się, gdybyś wiedział,
ile kosztował ten sweterek.
- Nie musisz udawać. - Zaufaj mi.
Nie jestem biedna.
Naprawdę.
To ty mi zaufaj.
Masz moje słowo.
Od tej pory
będziesz mogła cieszyć się wszystkim, czego dotąd ci brakowało.
Powodzenia.
Mówiłem ci, że wynajmuję mieszkanie?
Mówiłeś.
To nie wszystko.
Do tego odkładam…
dwa miliony miesięcznie.
Nie patrz tak na mnie.
Nie chwalę się.
Tylko cię uspokajam.
Nie szkodzi, jeśli twoja rodzina ma długi.
Długi?
Lub nawet gorzej.
Nie szkodzi.
Bo…
będę u twojego boku.
U mojego boku?
Tak.
Możesz
na mnie liczyć.
Czemu nagle sobie to przypomniałam?
Gdybym teraz umarła, byłbyś ostatnią osobą,
o której pomyślałam?
Żyjesz?
Hae-in.
Jesteś ranna?
Nic ci nie jest?
Masz więcej pytań?
Przestraszyła się.
Powinna odpocząć.
Chodź.
Dobrze.
W szpitalu czułam się nierealnie,
ale naprawdę myślałam, że to koniec.
Więc powtarzałam sobie,
że nigdy nie umrę.
Bo czułam się
urażona.
Wszystko dobrze?
Skręciłaś kostkę.
Znów dramatyzuję?
Tak, gdyby to był zwykły dzień.
Ale mam skręconą kostkę,
więc postępujesz racjonalnie.
Prawda?
Tak trudno podpalić drewno?
Tak, bo to dąb.
- Nie da się? - Da się.
Ale osobiście wolę drewno ze śliwy.
Dym nasyca mięso aromatem śliwki.
To rozpalaj.
Aż mnie wzięło na wspomnienia.
Z mojej podróży do Afryki.
Jako dwudziestolatek byłem prawdziwym dzikusem.
Mówisz o tym wyjeździe,
który spędziłeś w hotelu, ukrywając się przed komarami?
Wystarczył mi widok dziczy z okna.
Co jest?
- Ile dymu! - Tak!
Drewno pewnie jest wilgotne.
Nawet doświadczony traper nic by nie wymyślił.
Hyun-woo rozpala ogień z byle czego.
Jest ze wsi.
Nie możesz mnie porównywać z kimś,
kto grał w piłkę świńskim pęcherzem na piachu.
Ma doświadczenie.
Ty i twoje wymówki.
Swoją drogą, gdzie on jest?
Zostaw. Niech on to zrobi.
Nie, rozpalę.
Zostaw. Daj już spokój.
O mój Boże.
Rumianek?
Tak.
Zaparzysz też dla mnie i pana prezesa?
Jasne.
Czemu ojciec wcześniej wrócił z polowania?
No cóż.
Skontaktowała się ze mną wielka szamanka.
Po co?
Ni z tego, ni z owego zapytała, czy prezes poluje.
- Skąd wiedziała? - Bo jest wielka.
Powiedziała, że pan prezes jest w niebezpieczeństwie.
Dlatego wrócił?
Tak, ale Hae-in na tym skorzystała.
Dostała jego rewir.
Mamo!
Hae-in jest ranna.
Co się stało?
Podobno spotkała dzika.
Ale to nic poważnego.
Dobry Boże. Jest cała?
Skąd pani wiedziała?
Jest pani wielka.
Co mówi?
Bardzo dziękuję. Wkrótce odwiedzę.
Co powiedziała?
Nawiedziła ją we śnie twoja zmarła żona.
Polowała z nożem.
Chciała cię zabrać na łowy.
Gdybyś poszedł na polowanie, mógłbyś przypłacić to życiem.
Widzisz?
Dobrze, że mnie posłuchałeś.
Nie ignoruj przeczuć.
Powinieneś radzić się szamanki przed ważnymi decyzjami.
Będę.
Może wezwijmy doktor Kim?
Nie trzeba. To tylko skręcona kostka.
Hyun-woo ocalił ci życie.
Myślałem, że ptaka nie ustrzeli, a co dopiero dzika.
Cały czas udawał.
Musi mieć doświadczenie.
Chwalisz go?
Trzeba mieć dużo doświadczenia, by złowić dzika.
Ma grubą skórę, trzeba wiedzieć, gdzie strzelać.
Inaczej tylko go rozjuszysz.
No właśnie. Miał po prostu szczęście. A gdyby chybił?
Tylko pomyślcie.
Nowicjusz nie powinien tak ryzykować.
Służył w oddziale obronnym marynarki wojennej.
- Zasłynął jako strzelec. - Serio?
Serio.
Więc już rozumiesz, jak się zbłaźniłeś,
proponując mu, że go nauczysz?
Jedno jest pewne.
Gdyby zawahał się choć na chwilę, nie siedziałabym tutaj.
Szczęściara.
- Czemu? - Ma takie umięśnione ramiona.
Widać, że nie spędził młodości nad książkami.
Skąd wiesz?
W więzieniu
podał mi ugodę tym muskularnym ramieniem.
„Proszę to podpisać”.
Aż mi się zrobiło
gorąco.
- Ciociu! - Weź!
Czasem mnie zadziwiasz, Hyun-woo.
Musiałeś podjąć błyskawiczną decyzję.
Nie myślałem.
To był odruch.
Odruchowo nie pozwoliłeś jej umrzeć.
Martwa nie zmieni testamentu. Dobrze mówię?
Halo?
Gdzie Hae-in?
Wzięła leki i się położyła.
Musiała być przerażona.
Coś niewiarygodnego.
Obejrzałem tamto miejsce.
Ktoś przerwał ogrodzenie.
Dzik musiał przejść przez dziurę.
Pan prezes miał tam polować.
Co sugerujesz?
Że ktoś celowo napuścił rannego dzika na prezesa?
Nawet jeśli, to się nie dowiemy.
Sprawdzę monitoring i kamery samochodowe.
Sam je sprawdzę.
Tak pan sobie życzy?
To je przygotuję.
Przykro mi,
że to się stało podczas pana wizyty, panie Yoon.
Nie szkodzi, proszę pana.
Proszę skosztować zupy.
Sam ustrzeliłem tego bażanta.
Litości, tato.
Kupiliśmy go od chłopa.
Jedzmy.
Smacznego.
Dziękuję.
Doraji w marynacie?
Wiecie, że Hyun-woo woli z grilla.
W marynacie też lubię.
Tak?
Tak.
To proszę.
Dziękuję.
Panie Yoon.
Liście drzewa lakierowego.
Rzadki przysmak.
Te z gór są bardzo smaczne i trudno dostępne.
Jadłem w dzieciństwie.
W dzieciństwie?
Nie wychował się pan w Stanach?
Nie, wyjechałem w wieku 13 lat. Wcześniej mieszkałem w Korei.
Pana rodzina emigrowała czy wyjechał pan do szkoły?
Zostałem adoptowany.
Moi przybrani rodzice zmarli tuż przed moją obroną.
Więc zostałem sam.
Ja straciłem rodziców w wieku 15 lat.
Sam zaszedłem tak wysoko.
Nie znałem pana historii.
Pana pokolenie takie nie jest.
To prawda.
Jestem z pana dumna jak matka.
Może pan nas traktować jak koreańską rodzinę.
Dziękuję, doceniam.
Jedzmy.
Podejdź no tu.
Dziękuję.
To pies rasy pungsan?
Tak, proszę pana.
Piękne zwierzę.
Nie tylko piękne.
Przed laty wyciągnął mi syna z płonącego domu.
- Naprawdę? - Tak.
Syn był w domu sam.
Zginąłby, gdyby pies go nie zbudził
i nie wyciągnął z domu.
Mądry i wierny.
Może chce pan sprzedać?
Dziękuję,
ale nie.
To członek rodziny.
- Dam wam sto milionów. - Słucham?
Nawet nie ma rodowodu.
Nieważne.
Z każdą minutą cena spada.
Dziewięćdziesiąt.
- Osiemdziesiąt. - Chwila.
Skarbie.
Sprzedam.
Ale
da nam pan sto milionów?
Pewnie.
Wiesz, kochanie.
Tylko jednej rzeczy nie mam.
Uprzedzeń.
O czym mówisz?
O panu Yoon.
Nie wydaje ci się zbyt wyluzowany jak na kogoś, kto tyle przeszedł?
Musiał ciężko na to pracować.
Nie sądź po pozorach.
Spokojna woda brzegi rwie.
Na pewno jesteś ze Stanów?
Znasz koreański i nasze powiedzenia lepiej ode mnie.
Już ci mówiłam.
Ojciec kazał nam mówić w domu i czytać tylko po koreańsku.
Mądry człowiek.
Nie każdy zostaje profesorem Ivy League.
Chcesz łyka?
No tak. Nawet piwo jest dla ciebie za gorzkie.
Przykro mi, że nie możesz napić się ze mną, wiesz?
No coś ty! Daj spokój.
Idę do łazienki.
Co za gaduła.
Macie ostatni pokój na drugim piętrze.
Wiem.
Dobrej nocy.
Idź na górę.
Zaraz pójdę.
To dobranoc.
Soo-cheol.
Pytałeś mnie ostatnio,
jak zjednać sobie członków Komisji Sprawiedliwego Handlu,
kiedy cię wezwali.
No.
To co?
Chcesz, żeby wszystko ci wyjaśnić?
Teraz?
Dzięki wiedzy prawniczej zdobytej na uniwersytecie
i latach doświadczenia w zawodzie
mogę udzielić ci wyczerpujących, lecz prostych wskazówek.
Mam czas do późna w noc.
Ale ja nie. Żona czeka.
Szkoda.
Dla ciebie.
Skorzystałbyś.
Boisz się?
Czego?
Spać w pokoju z Hae-in.
Soo-cheol.
Co za bzdura!
To moja żona!
Miałbym bać się spać z żoną?
No dobra.
Dokąd to? Tam jest twój pokój.
Wiem.
Tak jest.
Szczerze chłopakowi
współczuję.
- Gdzie alkohol? - Nie rozumiem.
Wypiłeś.
Ja?
Już się upiłeś?
Słodkie.
Zabierzmy cię do łóżka.
Wytrąbiłem całą karafkę.
Co tak długo?
Nie śpisz?
Obudziłam się.
Zadałam ci pytanie.
Wiem.
Soo-cheol o coś mnie zapytał i gadaliśmy.
Co?
Nienormalny.
Męczył cię w środku nocy?
Hae-in.
Proszę, nie unoś się tak.
Mam wrócić
i mu nagadać?
Nie musisz.
Tak myślałem.
- Pomóż mi to zdjąć. - Co?
Nadwyrężyłam palce. Bolą przy odpinaniu guzików.
Rozepniesz bluzkę?
- Ja? - Tak.
- Mam cię rozpiąć? - Tak, z tyłu.
Tutaj.
Wystarczy.
Resztę mogę sama.
Dobrze.
Nie rozbierasz się?
A muszę?
Nie idziesz pod prysznic?
A muszę?
Może tu zostanę?
Co z tobą?
Nie idealizuj go. Nie jest taki przystojny.
Żyjesz?
Dosyć. Przestań.
Nie odgrywaj tego w zwolnionym tempie.
Przestań.
Stop.
Nie mogłem znaleźć
szlafroka.
Widzę.
Nie do wiary.
Myśli,
że jest seksowny?
Co się stało z jego ciałem?
Naprawdę.
Czego chcesz?
Niczego.
Nachlapałem na podłogę.
Wiem, że nie lubisz, więc chciałem wytrzeć.
Nie szkodzi.
Wysusz włosy.
Tylko mi nie mów,
że nie wysuszyłeś,
bo spojrzałeś w lustro
i pomyślałeś, że wyglądasz
jak mokry Timothée Chalamet lub młody Leonardo DiCaprio.
O czym ty mówisz?
Jeśli nie,
to możesz suszyć.
Dobrze.
Wysuszę.
Coś takiego.
Próbował mnie uwieść?
Jestem za bardzo
rozbudzona.
Śpisz?
Jeszcze nie.
Za wąskie to łóżko.
To queen-size?
King-size.
Wydaje się za małe
na king-size.
Kiedyś
spaliśmy razem
w pojedynczym łóżku.
Kiedy?
Nie pamiętasz?
Pierwszy raz w Yongdu-ri.
NAGRODA ZA PILNOŚĆ
Zostań na noc.
Późno już.
Już 21.
No, późno się zrobiło.
- Niebezpiecznie jechać nocą. - Wiem.
Właśnie.
Możesz spać tu.
Ja będę spał w tamtym pokoju.
Będę obok
w razie czego.
Dobranoc.
Księżyc pięknie świeci.
Może popatrzymy razem.
Chodź na górę…
jeśli chcesz.
- Swoją drogą… - Tak?
Jak my w ogóle
się zmieściliśmy?
Przytuliliśmy się.
Przytulaliśmy się?
Może się przytul, skoro ci tak ciasno?
Dam radę.
Nie jest wąskie.
Mieszczę się.
- Tak? - Tak.
Ale może…
i tak chcesz
się przytulić?
Żartuję.
Nie bój się.
Co tu robicie?
Ojej.
Przepraszam.
Wygłupiłem się wczoraj.
Chciałbym to zwrócić.
Proszę przyjąć. Nie zmrużyliśmy oka.
Już mu darowałem psa, więc nie mogę tego przyjąć.
Przepraszam.
Ale uratował nam syna, to członek rodziny.
Musiałem oszaleć, żeby go sprzedać.
Dobrze, proszę dać.
- Dziękujemy. - Dziękujemy.
Bardzo panu dziękujemy.
Co pan robi?
Tak was sumienie gryzło.
Uwolnię was od tego.
Ulży wam.
Co ty robisz?
Znów prawie cię zastrzeliłem.
Pytałem o coś.
Tylko żartowałem.
To miał być żart?
A jak myślisz?
Oddaliście pieniądze?
Przyjąłeś?
Jestem świadkiem.
Umowa rozwiązana.
Możecie iść.
Dziękujemy.
Dziękujemy. Chodź.
- Szybko. - A czemu
nie mogę go zabić?
Słyszałeś pana.
Kocha tego psa.
Jest członkiem rodziny.
A bezpańskie i porzucone psy można zabijać?
To wejście do lasu.
Tylko rodzina do niego wchodziła.
To znaczy, że to był ktoś z wewnątrz?
Chwila.
Zatrzymaj.
Kto to jest?
Widać tylko plecy.
Twój brat!
Niemożliwe.
Skarbie.
Nie masz pewności.
Beom-seok by tego nie zrobił.
Ustalcie, czy jest w Korei.
Tak jest.
Pakujcie się.
- Już? - Zepsuł mi dzień.
Wracamy do domu.
- Pamiętasz tego chłopca? - Którego?
To było ponad dwadzieścia lat temu.
Umarł owczarek niemiecki z browaru.
Zabił go mały chłopiec.
Z Sierocińca Niegasnącej Nadziei.
Dostał stypendium Grupy Queens za wyniki w nauce.
Karmiłam go, kiedy przyjeżdżał.
Tak, tego.
Pamiętasz, co powiedział policji?
To ty, prawda?
Jak mogłeś zabić komuś ukochanego psa?
Nie puszczę mu tego płazem.
Wiesz, ile kosztował?
Przepraszamy.
Natychmiast przeproś.
A co za różnica, czy był ukochany?
To zwykłego
można zabić?
Co jest z tym dzieckiem?
Co on wygaduje?
Masz rację.
Tak zapytał.
Upiorne to było w ustach dziecka.
- Nie był podobny? - Do kogo?
Cześć. Wróciłaś już do domu?
Umówiłem cię z Hermannem.
Naprawdę?
Dzięki.
To do zobaczenia.
Nie zawiedziesz się.
ODEBRANE
OŚRODEK BADAŃ NAD GUZEM MÓZGU
NIE JESTEŚMY W STANIE PANI POMÓC.
NIE MOŻEMY ZAPROPONOWAĆ LECZENIA…
BARDZO NAM PRZYKRO…
MOŻE INNA PLACÓWKA…
To znaczy,
że umrę?
Gdy już prawie ściągnęłam Hercynę?
Prawie weszłam do Klubu Biliona?
Wykluczone.
Tylu kreacji jeszcze nie włożyłam.
Tylu moich wysep jeszcze nie widziałam.
Mam umrzeć?
Za duża strata.
Kupiłam je od starych artystów,
bo podrożeją po ich śmierci.
Mam umrzeć pierwsza?
Taka strata.
Największą stratą byłbyś ty.
Domykamy umowę ze sklepem.
Spisaliście się.
- Pani Na. - Tak?
Co, jeśli kobiecie po trzech latach małżeństwa
serce bije żywiej na widok męża?
Żywiej? Znaczy szybko?
- Ma arytmię? - Nie.
Bardziej dlatego,
że mąż jest
przystojny?
- Jej mąż? - Tak.
Może jest chora.
Zna ją pani osobiście?
Tak.
Czasem patrzy mu w oczy i ma ochotę
go przytulić.
Dlaczego?
Bo jej go żal.
Żal jej,
że taka dobra dusza musi znosić okrucieństwo tego świata.
- Ojej. - A czasem uderza ją,
jakie on ma
szerokie barki.
Marzy, żeby wziął ją w ramiona.
Facet bucha seksem.
Więc ta żona się zastanawia, czy powinna
wypuszczać go samego z domu.
Proszę ją posłać do lekarza. To nie jest normalne.
- Tak pani myśli? - Oj, tak.
Może niech zrobią jej tomograf mózgu.
To może być coś poważnego.
Pani Na.
Dobra pani jest.
- Ostatnio nie jestem sobą. - W sensie?
Mam współczucie
dla innych.
- To takie dziwne? - Dla mnie tak.
Zawsze byłam zimna.
Dziwne.
Nie drzyj się.
Nadwyrężam sobie dla ciebie rękę.
I czuję empatię
dla innych.
Co to było?
Nie wpuszczamy akwizytorów.
Przepraszam. To mąż koleżanki.
Wpuściłaś go po znajomości?
Mają dziecko w inkubatorze.
Żal mi ich było…
Już tu nie wróci.
- Przepraszam. - Długo będzie…
Słucham?
…w inkubatorze?
- Jakieś trzy… - Nieważne. Tydzień, dwa?
Tylko tyle możesz wpuszczać tego mężczyznę.
Zgadza się pani?
Potem nie chcę go tu widzieć.
Fundusz nie pokryje operacji mamy.
Chciałam dać jej z oszczędności,
ale zabrania.
Mówi, że to na mój ślub.
Kasy zawsze brak.
Przykro mi.
Bez przesady.
Nie tylko jej matka jest chora.
Czemu ryczy, skoro mogą ją wyleczyć…
Czemu jest tyle chorób na świecie?
Okropność.
Jak nie ja.
Nigdy mnie nie ruszało
cudze cierpienie, więc skąd ta zmiana?
I mąż na mnie działa.
Mój mózg nie działa prawidłowo.
To objawy choroby?
Niekoniecznie.
Wielu śmiertelnie chorych pacjentów przechodzi wewnętrzną przemianę.
Odkrywają rzeczy, których normalnie
by nie zrozumieli.
„Świadomość rychłego końca”.
„To panią zmienia”.
To próbuje mi pan powiedzieć.
Jest pan w błędzie.
Wiele razy się otarłam o śmierć.
Ale zawsze mam
niesamowite szczęście.
Nie umie mnie pan wyleczyć?
Zobaczy pan.
Szczęście znów
mnie uratuje.
Cześć.
Kopę lat.
Może i wszedłem do lasu! I co z tego?
Po co?
O tej porze roku można tam spotkać ojca.
Ale się z nim nie spotkałeś.
Czy ty mnie
podejrzewasz?
Rozdarto siatkę, rozsypano przynętę.
Po czym na Hae-in rzucił się dzik.
- Ktoś celowo… - No i?
Omal nie straciłem córki.
Przyznaj się.
Ostatni raz pytam.
O córkę to się wściekasz.
A gdzie byłeś, gdy niesłusznie mnie wygnano?
Siadajcie.
Przyjechałem, bo wiedziałem, że będziecie polować.
Ale na miejscu wielka Moh Seul-hee
powiedziała, że ojciec śpi.
Nie wpuściła mnie do niego.
Więc wróciłem. I tyle.
Dobrze.
Beom-jun.
Pomóż mi się spotkać z ojcem.
Ten jeden raz. Chcę zdążyć się pogodzić.
Czasem
trzeba odpuścić.
Hyun-woo.
Jesteśmy dziwni, co?
Nieprawda.
Prowadzimy przeciw sobie siedem spraw w sądzie.
Musisz się czuć, jakbyś stąpał po cienkim lodzie,
ale załatwiasz nasze sprawy.
Doceniam to.
Dzień dobry.
Pan prezes już śpi.
Tak wcześnie?
Obudzić go?
Nie trzeba.
Chciałem tylko się przywitać.
Do widzenia.
Pani Moh.
Czy Beom-seok przed polowaniem prosił
o spotkanie z ojcem?
Nie.
Tak twierdzi?
Proszę posłuchać.
Niechętnie to mówię,
ale proszę uważać.
Brat od dawna żywi urazę za swoje wygnanie.
Nie ma nic do stracenia. To czyni go groźnym.
Jakim człowiekiem jest pan Yoon Eun-sung?
Pan Yoon?
Znam go od strony zawodowej, ale nie osobistej.
Tacy jak my muszą być ostrożni.
Jeśli ta umowa nie dojdzie do skutku,
teść odwróci się od syna.
Bez obaw.
Dyskretnie go sprawdzę.
Mnie pani szuka?
Przestraszył mnie pan!
Sprawdza mnie pani?
Ostrożna jest.
Po prostu się boi,
bo jeszcze się nie znacie.
Ale tacy jak ona, gdy opuszczą gardę, stają się ufni.
Trochę opuściła.
Swoją drogą, widzi pan dla siebie szansę u Hae-in?
Owszem, pracuję dla pieniędzy,
ale ucieszyłoby mnie ich rozstanie.
Czemu?
Można powiedzieć, że jestem pionierką koraeńskiego rynku swatek.
Ale nie zdołałam dobrze wydać za mąż dziedziczki Queens.
Taki wstyd.
Zrobię wszystko, by ich rozdzielić,
odzyskać utracony honor i pozycję.
W takim razie proszę nie ponawiać prób.
- Utrudnia mi pani. - To było…
Musiałam. Kazano mi.
Ale zjawił się Hyun-woo, zabił dzika
i ocalił Hae-in.
Nie przewidziałam tego.
Hyun-woo, awansowałeś.
Z Kopciuszka, który wżenił się w majątek,
na wybawcę córki!
Faktycznie traktują mnie lepiej.
Pierwszy raz dostałem bażancie udo.
Zwykle dostawałem szyjkę lub chude kąski.
A teraz teść nałożył mi udo.
Ale nie odtrąbiajmy jeszcze sukcesu.
Pracuj dalej.
Jak?
„Zrobiłem tylko to, co należało”.
Nie marnuj okazji, opowiadając takie bzdury.
„Tak! Też się bałem, ale zrobiłem to dla Hae-in!”
Podkreślaj swoje zasługi.
- Muszę? - Musisz.
Zasługi są jak pieczątki za kawę.
Trzeba uzbierać dziesięć,
by uznali cię za stałego klienta i dawali ci darmówki.
Nie potrzebuję
darmówek.
Chcę tylko wyjść z tego wolny i bez szwanku.
No co za głąb.
W takim razie zacznij
- się żegnać. - Z czym?
„Żegnajcie, włoskie garnitury”.
„Żegnajcie, ręcznie szyte buty.
„Żegnaj, zagraniczne auteczko”.
„Żegnaj, drogi zegareczku”.
„Żegnaj, fortuno Hae-in”.
Kopciuszek grzecznie wróci do sadu na południu.
Problem w tym, że rodzina na niego nie czeka.
Przepraszam, trenerze.
Syn woli taekwondo od boksu.
Nie szkodzi. Takie są dzieci.
To do widzenia.
Chodź.
Ale powiedz, czemu wolisz taekwondo?
Bo mają pasy.
Pasy?
Dlatego?
Dlatego chce odejść.
W boksie też są pasy.
Spójrz.
Pas mistrzowski.
Trenerze, nie trzeba.
Zobacz.
Co powiesz? Lepszy niż w taekwondo, co?
I rozwalają rzeczy.
Rozwalają?
My też!
Tylko jeszcze nie było czasu. Pokazać ci?
Nie musi pan, naprawdę.
Minutka.
Sekunda.
Gdzie ta deska?
Tam jest.
Patrz.
Patrz teraz.
Tak to się robi.
Tym razem się uda.
Patrz.
Matko!
Widzisz? Rozwaliłem.
- Boks też jest fajny, co? - Ale…
Co znowu?
Chcę ćwiczyć taekwondo jak Ji-seong.
To jego najlepszy kolega.
Proszę pani.
Zapytam szczerze z troski o syna.
Nie powinien mieć więcej kolegów?
- Znasz Baek Ho-yeola? - Tak.
To mój syn, jest taki jak ty.
Też się lubi bawić.
Nie chciałbyś przychodzić na boks,
a później się z nim bawić?
On ma najgorsze oceny.
Cicho.
Panie trenerze!
Krew panu leci.
Co ja…
Proszę się nie martwić.
Musiałem się zadrapać deską.
To do widzenia.
Idziecie?
- Chodź. - Bezpiecznej drogi.
Do widzenia.
Do zobaczenia, Jae-hyeon!
Pa.
Do widzenia pani.
- Krwawisz! - To zadrapanie!
Zadrapałem się deską.
Coś taki nerwowy?
Nie mogę się ostatnio wyspać, więc zamknęłam na dziś.
Jak Hyun-woo się rozwiedzie,
też zamknę i pójdę pracować u kogoś.
Przestań mówić o rozwodzie.
Trzeba to przyjąć i się przygotować.
- Pojedziemy do Seulu? - Po co?
Dzwoniłam do Hae-in, ale nie odbiera.
Spotkamy się z nią i wybijemy jej rozwód z głowy.
- Pakuj się. - Co?
Chodź.
Taki byłeś sceptyczny wobec tego planu, ale się do niego przekonałeś.
No cóż.
Jak już się za coś wezmę, to robię to porządnie.
Fakt.
We wszystko wkładasz serce.
Problem w tym,
że nie możesz przedobrzyć.
Bo jeśli przejdziesz sam siebie,
a ona cię przejrzy, wpadnie w dziką furię.
- Pewnie tak. - Dziką.
Więc nie może cię przejrzeć. Jasne?
Nie dowie się,
jeśli obaj dotrzymamy
tajemnicy.
Tak.
Nie powinniśmy uprzedzić Hyun-woo, że spotkamy się z Hae-in?
Głupi jesteś.
Myślisz, że pozwoli? Nie mamy nic do stracenia.
Trzeba ich za wszelką cenę powstrzymać.
Gazu!
KLUB BOKSERSKI QUEEN'S CIĄGŁY NABÓR
KLUB BOKSERSKI QUEEN'S
Co im powiemy?
Nie musimy się przedstawiać.
Filmów nie oglądasz?
Wszystkie sprawy VIP-ów załatwiają sekretarki.
Na nasz widok zgłupieją i powiedzą:
„Pani Hong, szwagierka do pani”.
I od razu nas wpuszczą.
Muszą się państwo umówić.
Chyba jest pani nowa.
Proszę spojrzeć.
To ja.
Ten w falowanych włosach to on.
To my. Widzi pani?
Przekażę państwa dane pani Hong.
Proszę spojrzeć.
Jesteśmy rodziną. Członkami rodu.
Mamy się umawiać do własnej rodziny?
Proszę zostawić dane i wrócić…
Hae-in!
Sto lat cię nie widzieliśmy!
Hyeon-tae, brat Hyun-woo.
Wiem.
Zastanawiałam się, czy to wy.
Musimy porozmawiać. Hyun-woo nie wie, że tu jesteśmy.
No dobrze…
Chodźmy na górę.
Super!
Tędy proszę.
Zaskoczona?
Ale wie pani co? Puścimy to pani płazem.
Bez obaw.
Nie nadużywamy władzy.
Musisz być zajęta.
Wybacz, że tak bez zapowiedzi.
Choć dzwoniłam do ciebie wiele razy, ale nie odbierałaś.
Nie odbieram obcych numerów.
Zapomniałaś sobie zapisać.
Co was sprowadza?
No właśnie.
Od czego zacząć?
Ojciec miał niedawno sześćdziesiąte urodziny.
Przyjechaliście z pretensjami, że mnie nie było?
Nie!
Nie?
A skąd, nie mamy żadnych pretensji.
Nie wiem, co o tym sądzisz,
ale Hyun-woo…
- Tak? - Trudny jest, prawda?
- W sensie? - Ja to znam.
Ale co?
Twoje dokładne przeciwieństwo to nie jakiś obcy człowiek,
tylko ktoś, z kim dzielisz łóżko i stół.
I właśnie on cię najmniej rozumie.
No tak.
My z mężem w kółko kłóciliśmy się o klimę.
Latem on włączał, a ja zamarzałam.
Wyzywaliśmy się z tego powodu.
Szalał za mną, gdy się pobraliśmy,
a nie mógł nawet ździebko odpuścić.
Nie kłócimy się o takie rzeczy.
Nie?
To dobrze.
Jesteście zgraną parą.
Śpimy osobno, więc każde ma swoją klimę.
No jasne, skoro macie tyle pokoi.
W każdym razie zawsze mu powtarzam.
„Ożeniłeś się, wyszedłeś z domu.
Teraz jesteś Hongiem, do śmierci albo i dłużej.
Żeby ci nie przyszło do głowy do nas wracać”.
Więc w kwestii…
roz…
Proszę wybaczyć, ale spóźni się pani
na spotkanie z panem Hermannem.
Wybaczcie, muszę iść.
Mam ważną kolację.
Jasne, idź.
Napiszę ci resztę,
zapisz sobie mój numer.
- Niedługo was odwiedzę. - Naprawdę?
Przyznam, że od ślubu rzadko się widujemy.
A przecież kupiłaś nam budynek.
Budynek?
W naszej miejscowości.
Kupiłam tam budynek?
Tak. Kazała mi pani kupić po ślubie.
Używacie go?
Tak.
Ale nie martw się.
Sprzątam go, naprawiam.
Dbam o niego.
Wszystko jest pod kontrolą.
Swoją drogą, po co przyjechała rodzina męża?
Nie wiem.
Napomknęła o sześćdziesiątce teścia.
Przyjechała robić wyrzuty?
Mówiła, że nie.
To po co?
Mówiła, że małżeństwo jest jak włączanie klimatyzacji latem.
Co to oznacza?
Kłótnie o temperaturę.
To miałoby sens.
Cześć.
Gdzie pan Hermann?
Pojechał do córeczki, bo się przewróciła.
Nie przyszedł, bo przewróciło mu się dziecko?
Jest rodzinny.
Faktycznie, cztery rozwody i dziecko po sześćdziesiątce.
Ale jestem zła.
Nawet przyniosłam plan parteru, jak sobie zażyczył.
Dobrze, że nie przyszedł.
Bo widzisz, on ma gotowy plan w głowie.
Znając go wcześniej, zyskasz przewagę.
Jaki plan?
Wrócił pan?
Myślałem, że pojechał pan do domu.
Muszę przejrzeć papiery.
- Może pan iść. - Dobrze.
Przy okazji, pani Na mówiła,
że pani Hong idzie na kolację.
Dobrze.
Z panem Yoon Eun-sungiem.
Może wrócić późno.
Więc może pan spokojnie jechać do domu, zamiast siedzieć tutaj.
Z kim się umówiła?
Hercyna chce dwa piętra.
- Dwa? - Tak.
Tu trzeba wstawić eleganckie schody.
Jak?
Nie wystarczy mały remont.
Potrzebna jest przebudowa i zgoda na nią.
Tego zażyczy sobie Hermann i wybierze tego, kto się zgodzi.
To obłęd.
To niepoważne, ale…
tylko ja to wiem?
- Tylko ty. - Świetnie.
Słyszał pan, że pana rodzeństwo było dziś u pani Hong?
- Kto? - Pana brat i siostra.
Wiem od asystentki.
Nie wiedział pan?
Jedz, zanim rozmięknie.
Czekaj. „Wiem, że jest ciężko…
Ale nie możecie się rozwieść.
Zrób to dla mnie i zastanów się”.
Dla ciebie? Ledwo cię zna.
Jedz i nie gadaj.
Co ty bredziłeś o sprzątaniu budynku?
Byłem w szoku.
Zapomniała o własnym budynku?
Jak ja zapomniałem
o 10 000 wonów
w kieszeni kurtki?
Tyle dla nich znaczy
- kupno budynku… - Cicho bądź!
„Nie wiem, czemu chcecie się rozwieść,
ale na pewno przez mojego brata.
Możesz ten jeden raz mu wybaczyć
i z nim zostać?”. I emotka płaczu.
Wysyłam.
Hyun-woo!
BAEK HYUN-WOO
- Co mam zrobić? - Odbierz.
Co? Tak, byłam u niej.
A jak myślisz? Odwieść ją od rozwodu.
Ale nie miała czasu gadać,
więc jej napisałam.
- Co? - Co?
Nie rozstają się.
- Pogodzili się? - Pogodziliście się?
Ona nie wie, że on chciał
- rozwodu. - Co?
Nie powiedział jej.
Co ja zrobię?
HONG HAE-IN
BAEK HYUN-WOO
WYŁĄCZ
Wszystko dobrze?
Tak.
Chodźmy.
Jaki jest
twój mąż?
Czemu pytasz?
Zawsze byłaś chłodna i nieufna.
Więc ciekawi mnie człowiek,
którego wybrałaś.
Niech pomyślę.
Chyba liczyłeś, że będę na niego narzekać.
Ale nie. To dobry człowiek.
Widziałeś, jak rzucił mi się na ratunek.
Mylisz się.
Zawahał się.
Nie był pewien,
czy cię ratować.
Hae-in.
HONG HAE-IN
Abonent niedostępny…
To właśnie was różni.
Gdy ty obserwowałeś jego,
on strzegł mnie.
Naprawdę wierzysz, że cię kocha.
Owszem.
Nie wiem, czym dla ciebie jest miłość.
Dla mnie to nie szczęście i czułe słówka.
Gdy kogoś kochasz,
dzielisz z nim ból.
Trwasz u jego boku, zamiast uciec.
Jesteś z nim,
nawet gdy ma długi
lub coś gorszego.
To jest miłość.
Tak właśnie mnie kocha.
Długa odpowiedź.
Słucham?
Gadatliwość skrywa niepewność.
Nie wydajesz się przekonana.
Zaskoczył mnie pan.
Gdzie Hae-in?
Pani Hong jest…
Co tu robisz?
Hae-in za dużo wypiła.
Piła?
Hae-in.
- Hae-in. - Śpi. Zostaw ją.
Alkohol zawsze ją usypia.
Hong Hae-in.
Spała całą drogę, daj jej jeszcze dziesięć minut.
Przyprowadzę ją,
poczekaj w środku.
Ile w nią wlałeś?
Słucham?
Posłuchaj.
Rzadko pije, ale ma mocną głowę.
Ile w nią wlałeś, że doprowadziłeś ją
do tego stanu?
Mieszałam.
Hałasujesz, nie mogę spać.
Dzięki. Jedź ostrożnie.
Okej. Dobrej nocy.
- Do jutra. - Do jakiego jutr…
Przecież…
podobno mieliście kolację z Hermannem.
To po co spotykacie się jutro?
Hermann nie przyszedł.
Byliśmy sami.
Napiliśmy się
sami.
Nie zapomnij rano wypić soku pomarańczowego.
Zawsze pomaga ci na kaca.
Okej.
Na razie.
- Pa. - Dobranoc.
Zatroszcz się o nią.
- Panie Oh. - Tak?
Proszę odwieźć pana do domu. Za dużo wypił.
Jest bardzo pijany, więc proszę go odstawić do drzwi.
Tak jest.
Na co czekasz? Wsiadaj.
Czemu nagle się upijasz?
Bo to nie w moim stylu.
Od tej pory będę próbować nowych rzeczy.
Bo to nie fair.
Wszystkiego sobie odmawiałam, żeby żyć długo i zdrowo.
I popatrz. Wszystko na nic.
Od tej pory będę mówić, co myślę,
robić, co chcę,
i mordować tych, którzy sobie zasłużą.
Co masz na myśli z tym ostatnim?
Zabiję każdego drania,
który mnie zdradzi
i wbije mi nóż w plecy.
Pomyśl.
Nawet jeśli popełnię morderstwo,
w ciągu trzech miesięcy nawet nie zdążą
mnie skazać.
Mógłbyś mnie bronić.
Daj. Chodź do środka.
Czasem mówisz straszne rzeczy.
Nie bój się.
Wiem, że nigdy byś mnie nie zdradził.
Nie zdradziłbym.
Nie boję się.
Swoją drogą,
miałaś wyłączony telefon.
Gdzie go masz?
Nie ma w torbie?
Pewnie został w aucie.
W aucie?
Idź do środka. Pójdę po niego.
Panie Oh, pojechał pan?
Hej! Tu jest.
Miałam go w kieszeni.
Wyłączony?
Hae-in, poczekaj.
- Co robisz? - Nie wiem.
Co
ja
robię?
Cieszę się,
że znalazłaś
telefon.
Bo mógł być
kłopot.
Czemu byłam
nieprzekonana?
Co mówisz?
Mówiłam ci.
Zamierzam
próbować nowych rzeczy.
EPILOG
PAŁAC SANSSOUCI, POCZDAM TRZY LATA TEMU
Mówiłeś, że to beztroskie miejsce.
Po francusku „sans souci” znaczy „beztroski”.
Co za bzdura.
Nie ma takich miejsc.
A Szczęśliwy książę?
O księciu, który kazał jaskółce wydłubać mu oczy?
Tak.
To jego pałac.
Jako dziecko wyciągnęłam z tej bajki
jeden wniosek.
Że z dala od domu zawsze cierpisz.
Nawet książę tęsknił za domem.
Za jego murami tylko cierpiał.
Rozdał klejnoty i rubinowe oczy.
Hae-in.
To go uczyniło szczęśliwym.
Proszę cię. Szczęśliwy? Zmienił się przed śmiercią.
Trzeba być sobą.
Nie zmieniać się tylko dlatego, że umierasz.
Chcę założyć fundację.
Dla chorych na raka rodzin pracowników.
Słucham?
Mamy finansowo wspierać ich rodziny?
Dlaczego?
Dla wydajności.
Jak to?
Załóżmy, że pani krewny ma raka.
Skupi się pani na pracy?
- Nie. - Właśnie.
Nie sprzeda pani naszych produktów.
Poniosę stratę.
Będzie pani płakać w łazience, że brakuje pani pieniędzy.
Spłynie pani makijaż i spuchną oczy.
Zapłakana pracownica godzi w wizerunek firmy.
Rozumiem.
Nie pomagam
z dobroci serca.
Tylko dla wydajności i zysku.
KRÓLOWA ŁEZ
- Idziesz spać? - Zróbmy to.
Już wiem, czemu tak wali mi serce. Ze strachu.
Wyzdrowiałam,
a ty chcesz odejść?
Uważaj!
Kto normalny krzyczy w domu towarowym?
Zmieniłeś się.
Ciężko pracowałem, by to usłyszeć.
Nawet jej nie lubię. Mam być zazdrosny?
Mam dla ciebie wieści.
Będziesz zachwycony, nie bój się.
Napisy: Dorota Szatkowska-Jaskuła