KRÓLOWA ŁEZ
GDZIE NASZE PIENIĄDZE? ZAPŁAĆCIE ZA NASZĄ ZIEMIĘ!
Co się dzieje?
Czemu strajkują? To my jesteśmy ofiarami.
O jaką ziemię chodzi?
Zjedzą nas, jeśli tam pojedziemy.
Zawróćmy.
Dokąd mam iść, jak nie do domu?
Nie możemy pójść do hotelu.
Grace.
Przy tylnej bramie pusto. Proszę tędy wjechać.
Niezastąpiona jesteś. Jedziemy.
Zawróćmy do tylnej bramy.
I co? Jadą?
Pokażcie, co umiecie.
„Rodzina potentatów idzie z torbami i trafia na bruk”.
Jadą!
Co robisz? Otwórz bramę.
Proszę na chwilę wysiąść.
O co chodzi? Padam z nóg.
Wie pani, że prezes Hong powierzył pani Moh
zarządzanie Queens Town
pod jego nieobecność?
Więc co?
Wyrzuci nas?
Nie aż tak.
Ale miasteczko okupują
dziennikarze i demonstranci.
Woli, żeby państwo zniknęli, póki wszystko się nie uspokoi.
Ma do tego prawo? To nasz dom.
Zamknij się.
Nie wpieprzaj się, smarkulo.
Co ty powiedziałaś?
Cholera jasna.
Wciąż do was nie dotarło, co?
Ej! Dokąd to?
Straciliście prawa
do służbowych aut, kierowców, kart kredytowych.
Wasze karty identyfikacyjne również zablokowano.
O czym ty mówisz? To mój dom!
Skarbie, wezwij policję!
Proszę, wzywajcie.
Dziennikarze się ucieszą.
Znamy się wiele lat,
więc was spakowałam.
Żegnam.
- Kto to? - O cholera.
Do środka! Bo robią zdjęcia!
Jaki to ma sens?
Taka Seul-hee
może nas wyrzucić
z własnego domu?
Możecie dochodzić praw jako jego mieszkańcy.
Ale na drodze sądowej,
co potrwa.
Kłopot w tym,
że prezes włączył do umowy prawo konwersji
i poręczył majątkiem rodziny.
Więc wasze nieruchomości, akcje i konta osobiste
zamrożono.
Oj, tato.
To prawda, kochanie?
Też nie wiedziałem. Jestem w szoku.
Macie sztyft do ust?
Akurat sztyftu ci się zachciało?
Lepiej, żeby media nie robiły wam zdjęć.
Zawiozę was w bezpieczne miejsce i pomyślimy, co dalej.
Czemu Soo-cheol nic nie mówi?
Soo-cheol! Powiedz coś!
Żonka też maczała w tym palce, przyznaj się.
A nie mówiłam? Geon-u był do niego niepodobny!
Przestań.
Dokąd my właściwie jedziemy?
- Co to? - Co jest?
Co?
- Kto tak świeci? - Kto to jest?
- Poczekajcie. - Kto to jest?
To teren prywatny.
- Kto to? - Hyun-woo?
Kto?
Hyun-woo.
Hyun-woo!
Nie zapowiedziałeś się.
To nagła sytuacja.
Hyun-woo. Czemu nie odbierasz?
Czy ty nic nie jesz?
Wyglądasz okropnie!
- Nie, to… - Nie martw się.
To nie była normalna rodzina.
Pozbyli się ciebie i jak skończyli?
Karma zawsze wraca.
- Poczekaj… - Dokładnie.
Ucieszyłem się,
że poszli z torbami. Dostali za swoje!
Więc zapomnij o tej chytrusce i ciesz się życiem.
Ta chytruska też tu jest.
Faktycznie.
Nie tylko ona.
O Boże.
Twój teść. Nie.
Chyba były teść?
Co państwa tu sprowadza?
Dobry wieczór.
Co u pana?
Dobrze.
Przywitajcie się.
- Dobry wieczór. - Dobry.
Przepraszam, że tak bez zapowiedzi.
Nie szkodzi.
Miło was widzieć.
Zapraszam. Tędy.
Wracam do Seulu.
- Zawołajcie taxi. - Mamo.
O tej porze nie jeżdżą tu taksówki.
To wrócę jakoś inaczej, a wy róbcie, co chcecie.
Kochanie.
Skarbie.
Już przyjechaliśmy.
Mówiłam ci, że nie chcę.
Cholera!
Co się stało?
Wdepnęła w łajno.
Nie do mnie!
Do mnie też nie!
Pani Kim?
Dobre.
Hyeon-tae.
Zebrałem dużo.
Nic z tego nie rozumiem.
Z czego?
Czemu przywiózł aż tutaj byłą żonę z rodziną?
To jak z Koreą.
Jest Południowa i Północna,
ale na Olimpiadzie jesteśmy w jednej drużynie.
Co masz na myśli?
Wspólny wróg jednoczy.
Myślisz, że się zejdą?
Granie w jednej drużynie nie gwarantuje zjednoczenia.
- Szykujmy kolację. - Okej.
Co jest?
Dziękuję.
Jutro poszukam nam lokum.
Nic się nie zmieni
przez jedną noc.
Wiem. Tym bardziej nie powinniśmy tu zostawać.
Sprawy nie ułożą się od razu.
Nigdzie nie będzie bezpieczniej i wygodniej.
No nie wiem.
Pod jednym dachem z byłymi teściami?
Nie wam. Mnie.
Mnie jest wygodnie.
Pozwól mi
na odrobinę egoizmu.
Mam w tej chwili za dużo na głowie,
by jeszcze się o ciebie martwić.
O mnie się nie martw.
Jesteśmy rozwiedzeni.
Los mój
i mojej rodziny
to nie twoje zmartwienie.
Przestanę się martwić,
jak staniecie na nogi.
Póki co
to niemożliwe.
Więc spróbuj
zrozumieć.
Po prostu
bądź przy mnie.
Myślisz, że w tej sytuacji
będziemy szczęśliwsi razem?
Mniej nieszczęśliwi.
Na razie nie myślmy za dużo.
Skupmy się na pokonaniu kryzysu.
Omiotłam je. Ale zapach…
Chwilę będą schły.
- Proszę je wyrzucić. - Ależ.
Dlaczego? Wyglądają na drogie.
Na razie proszę wziąć te.
Co zrobić ze szpilkami? Wyrzucić?
To jak?
Wyrzucić czy nie?
Wyglądają drogo.
Za pół bańki jak nic.
Pięć milionów?
Nie chciałam tu przyjeżdżać.
Pani syn nagle wkroczył.
Praktycznie nas porwał.
Moja świętej pamięci matka
miała rację.
„Niezbadane są wyroki nieba”.
Kto by pomyślał po naszym ostatnim pożegnaniu, że jeszcze się spotkamy?
Siostra namawia, by przyjechać do jej posiadłości w Namhae.
Pojedziemy z samego rana.
Oczywiście.
Ale nie byłabym tego taka pewna.
Proszę pana.
Proszę jeść.
Dobrze.
Smaczne.
Smakuje panu?
Wyborne.
Smacznego.
Miałeś uważać na sól.
Doktor Yoon ci nagada, kiedy się dowie. Nie jedz tego.
Bez obaw. Nie odbiera.
Musiał mnie zablokować.
Czemu nie jesz, Soo-cheol?
Przepraszam.
Nie jestem głodny.
Dostanę wodę?
Już.
Proszę.
Ale
piję tylko butelkową.
Mają państwo?
Po prostu wypij.
W sklepie mamy. Przyniosę.
Dziękuję. Jeśli można, alpejską.
Słucham? Jaką?
Nie do wiary.
Proszę wybaczyć.
Jest jeszcze niedojrzały.
Nie szkodzi.
Rozumiemy.
Nie musi być alpejska.
Wystarczy niemiecka lub australijska.
Albo z Fidżi.
Nie jesteśmy tacy wybredni.
Tak, może być.
Pij normalnie z czajnika!
Poproszę.
- Jezu. - Nie, proszę.
Mnie nie bije.
Widziałeś, jak walnęła brata?
Aż zamarłam.
Czemu? Tobie też się zdarza.
Ale nie tak mocno.
A ona…
Pomóc wam?
Chryste.
Nie trzeba.
Nie trzeba. Idź odpocząć.
Dziękuję.
Przy okazji…
Mogę coś powiedzieć?
Mimo że się rozwiedliście…
Jasne, mów.
Nie bierz sobie moich słów do serca.
Których?
Że jesteś chytruską.
Nie miałam nic złego na myśli.
W końcu tak mnie przezywali w liceum.
Przypominam lisicę.
A ja przepraszam za „poszli z torbami”.
Przecież to prawda.
To koniec.
To delikatny temat.
Wiem, że się rozwiedliście,
ale przyjechałaś tu,
bo wciąż coś do siebie czujecie?
Nie.
To potrzeba chwili. Nic więcej.
Jesteście obcymi ludźmi.
Nie, kimś więcej.
Może jeszcze coś jest między wami…
Nie.
Rozumiem.
Inaczej byśmy się nie rozwiedli.
No tak.
Ma rację.
Więc nie zrozumcie tego opacznie.
Nie przypisujcie temu znaczenia.
Nie zamierzam. Pamiętasz So-yeong?
Córkę dyrektora?
Dostała pracę w pobliskim gimnazjum.
Prosiła o numer Hyun-woo.
- Ale jej nie dałam. - Powinnaś.
Dać?
Z drugiej strony nie musiałam pytać o zgodę.
To dobranoc.
Wiedziałam.
Nie zejdą się.
Też bym nie chciała.
Bezczelna baba!
Nie dawała mi dokończyć, ciągle wchodziła mi w słowo!
Chytruska. Szkoda, że przyjechała.
To dobudówka.
Mieszkaliśmy w niej, zanim Hyeon-tae i Mi-seon
się pobrali.
Włączyliśmy ogrzewanie podłogowe.
Przepraszam za kłopot.
Ależ.
Proszę nie przepraszać.
Nawet sąsiedzi sobie pomagają
w trudnych chwilach.
A my
byliśmy rodziną.
Hyun-woo mówił, że się tu ukrywacie.
Ostrzegłem mieszkańców,
żeby nie pisali w Internecie.
W okolicy nie ma monitoringu
i prawie nikt nie ma smartphone'a.
Więc nie musicie się martwić i możecie spać spokojnie.
Dziękuję panu.
Nie ma za co.
Tu się możesz umyć.
Gdzie wanna?
Nie ma.
Ale jest prysznic.
Chcę wziąć kąpiel.
Nie masz gdzie.
- A bomba kąpielowa? - Nie używaj.
Proszę, ręcznik.
ROCZEK BAEK HO-YEOLA
Ho-yeol to nie twój bratanek?
Tak, Baek Ho-yeol.
„Roczny Ho-yeol”?
Ten wyrośnięty chłopak?
Tak. A taki był maluśki!
Słodki był. To jego, tak.
Ten sam chłopak.
To ile lat ma ten ręcznik?
Ojej.
Co się stało? Dać ci nowy?
Hyun-woo.
Wiesz, w co jeszcze
trudniej uwierzyć niż w ośmioletni ręcznik?
Że
Da-hye i Geon-u mnie opuścili.
Nawet ten drań Yoon Eun-sung mnie oszukał!
Co się dzieje?
Gdzie wszyscy?
Dobry wieczór.
Gdzie rodzina Hae-in?
Kto to wie?
Gdzieś muszą być.
Czemu to zrobiłaś?
Chciałeś, żeby tu zostali?
Mieszkać pod jednym dachem
z ludźmi, których okradliśmy?
To jeszcze nie koniec.
Znajdą naszą słabość
i zaatakują.
Należało ich trzymać blisko…
Ich?
Czy Hae-in?
Zapomnij o niej.
W końcu zapomnisz.
Nie żałuj tego.
Mieszkam tu od 25 lat,
ale pierwszy raz
mogę wybrać wino.
Cieszmy się tym, co zdobyliśmy.
Pamiętasz, co powiedziałaś, gdy mnie oddałaś?
Pamiętaj.
Kocham cię najbardziej na świecie.
Więc będę silna i wytrzymam,
nawet gdy będę tęsknić,
a ciebie nie będzie.
Bo cię kocham.
I dotrzymałaś słowa. Byłaś w tym niezła.
Nigdy cię nie ciekawiło, jak twoje dziecko radzi sobie za granicą.
Nawet nie dzwoniłaś. Wytrzymałaś.
Ale wiesz co?
Zrozumiałem, że kłamałaś…
mówiąc, że jak kochasz, to wytrzymasz.
Prawdziwa miłość
nie znosi rozłąki.
Do czego zmierzasz?
Chcesz powiedzieć,
że masz do mnie żal?
Nie.
Że sprowadzę tu Hae-in bez względu na koszty.
Nie jestem tobą.
Zwariuję, jeśli się nie dowiem, gdzie jest i co robi.
Ja tego
nie zniosę.
Wiesz, jak ciężko było zajść tak daleko?
Jak myślisz, po co to robię?
Mamy rozbieżne cele.
Wybrałaś tę rodzinę zamiast mnie.
Ja też mogę
wybrać kogoś innego.
Sprawdźcie hotele i posiadłości.
Piekło na ziemi.
W piekle nie ma jedwabnych koców
i podgrzewanej podłogi.
Zostaw go.
Musi być w kompletnej rozpaczy.
Nigdy nie spał na podłodze.
Umie spać tylko na hiszpańskich łożach.
Nasz koc jest grubszy.
Zamieńmy je.
Skarbie.
Tak?
Ja też.
Też pierwszy raz będę spał na podłodze.
Też wychowałem się w dostatku.
Halo?
- Beom-seok. - Wszystko wiem.
Jak się trzymacie?
Beznadziejnie.
Strasznie żal mi ojca.
Nie będę o nim słuchać.
Nie bądź taki!
Pamiętasz jego słowa?
Nawet na pogrzeb mam nie przychodzić!
Więc nie dzwoń, jeśli umrze.
Proszę cię. Nie mów tak.
Byłam na niego wściekła, dopóki był zdrowy.
Ale teraz
czuję się winna.
Czemu?
Może by do tego nie doszło,
gdybym lepiej traktowała Seul-hee.
Może chciała się zemścić za złe traktowanie.
Z dziesięć lat temu
zrobiłam wielką scenę, gdy ojciec
chciał się z nią ożenić.
Dlatego zrezygnował.
Może żywiła o to urazę i uknuła zemstę.
Czepiłam się o głupi pierścionek.
Trzeba było jej go zostawić.
Może jej go zwrócić?
Powinnam jej go oddać?
Beom-ja.
Czuję się, jakby to przeze mnie tata leżał w szpitalu.
Czemu płaczesz? Mąż cię zostawił?
- Nie. - Rodzice są chorzy?
Tak…
Ojciec zachorował.
Biedactwo.
To normalne czuć się winną,
kiedy rodzic zachoruje.
Wypłacz się.
Od tej pory traktuj go lepiej.
Będzie dobrze.
Dziękuję.
Mamo!
O bogowie!
Coś nie tak?
Taki jeden ciągle za mną łazi i nazywa mnie matką.
Co?
Powiesz mu, że jesteś moją córką, dobrze?
Pewnie.
Mamo.
Za późno na spacer.
Przepraszam, ale to moja matka.
- Proszę ją zostawić. - Słucham?
To moja mama,
proszę sobie iść.
Pani przyjechała z Seulu, prawda?
To moja matka.
Moja!
Mamo, nie chcesz obejrzeć serialu?
Serialu?
Tego nie mogę przeoczyć.
Chodź, synku.
Na serial.
Co to było?
Chryste.
TO MUSIAŁA BYĆ MIŁOŚĆ
Hyun-woo i ja mamy podobne gusty.
Śpisz?
Kładę się.
A co?
Muszę jutro wcześnie wyjechać do pracy,
więc nie zobaczę cię…
Jutro wcześnie wychodzę.
O której będziesz w domu…
Okej.
Wziąć jutro wolne?
Możesz jutro wziąć wolne?
Dobrej nocy.
Posłucham muzyki z twojej MP3 przed snem.
Jak ci się podoba?
Same starocie.
Niczego sobie.
Moje ulubione przeboje.
To nie moja MP3.
- Jak to? - Znalazłem ją.
Nie znalazłem właściciela, więc ją zatrzymałem.
Gdzie ją znalazłeś?
W liceum.
Leżała na boisku.
Nie chodziłeś przypadkiem do Liceum Hanil?
Tak, znalazłem ją w pierwszy dzień szkoły.
Co?
Moja MP3?
Czekaj.
To był
Hyun-woo?
Nie do wiary.
Jakby…
Urodził się,
by mnie kochać, czy co?
Wpadłam mu wtedy w oko,
dlatego ją zatrzymał.
Zdziwi się, gdy mu powiem, że dziewczyna z boiska
to ja.
Ale dlaczego się jej nie pozbyłeś?
Ta dziewczyna musiała być piękna.
Co…
O co chodzi?
Nie…
pamiętam.
Nie?
No pewnie.
To było lata temu.
No właśnie.
To, że ją trzymasz tyle lat, oznacza,
że nie mogłeś zapomnieć.
To musiała być ślicznotka.
Przestań. To nie tak.
Nie pamiętam nawet,
jakiej ta osoba była płci. Czy to był nauczyciel, uczeń
czy ochroniarz.
Nic nie pamiętam.
To dlaczego ją trzymasz?
Nie trzymam.
Ciepnąłem do szuflady.
Dobrze. Możesz już iść.
Idź spać.
Co znowu?
Zasłona.
Zasłoń na noc.
Okno wychodzi na wschód,
o świcie zrobi się jasno.
Dobrze, idź już.
Może pomóc?
Byłoby miło.
Robię japchae.
Pokroisz marchewki?
Dobrze.
Nie tak, skarbie, palce sobie utniesz.
Poszatkuj je.
Na jaką grubość?
No…
Pokażę ci.
- Mamo. - Tak?
To nadzwyczajne.
Co w tym nadzwyczajnego?
No jak to? To jest jak
sztuka nowoczesna.
Naprawdę?
Wielkie nieba.
Tego jeszcze nie słyszałam.
Robisz japchae, tak?
Co jeszcze trzeba zrobić?
Potem…
trzeba usmażyć jajka.
- Jak je mama smaży? - Jajka?
Łatwizna. Pokazać ci?
Zachwycające.
Mama jest niesamowita.
Jestem oburęczna.
Niewiarygodne.
Mama jest artystką.
Nie przesadzajmy. Zrobić piruet?
Piruet?
Żartowałam.
Skąd taka nagła zmiana?
Mówiłaś, że willa jest wolna.
Co się dzieje? Mąż się sprzeciwia?
Obawia się dziennikarzy?
Nie do wiary.
A kto mu pomagał, gdy mu w interesach nie szło?
Tak się odwdzięcza mojemu mężowi?
Zapomnij.
Nie do wiary.
Znalazłam panią.
Wszędzie szukałam.
Czemu akurat mnie?
Wyczyściłam.
Nie śmierdzą.
Czyżby?
- Może je pani wziąć. - Naprawdę?
Są niewiarygodnie drogie.
To nic. Niech pani weźmie.
Proszę dać mi się uczesać.
Mam do tego talent.
Jaką fryzurę sobie pani życzy?
Co pani potrafi?
Wszystko.
Kiedyś pracowałam w Cheongdam-dongu.
Mi-seon, co się dzieje?
Od Szóstego zmysłu nie było takiego zwrotu akcji.
Aż mi się spociły dłonie.
- Hej… - Obgadywałaś tę chytruskę.
Aż tu nagle się pojawiła.
Takie rzeczy tylko w filmach.
To lepsze niż jakikolwiek film.
- Tak. - Mów, jak było.
Pogadamy później, co?
Podobno matka Hae-in to psychopatka.
Co ty mówisz? Niedorzeczne.
- Idźcie! - Czekaj!
Nigdzie nie idę. Mąż mi wszystko opowiedział.
Podobno od razu wdepnęła w łajno
i zalała się łzami.
Aż trudno uwierzyć. Nawet nie zdążyła dobrze wysiąść!
Bądźmy szczere.
- To twoja mama wdepnęła w łajno. - Dokładnie.
Najpierw pokazali się z najgorszej strony.
Trafili na bruk i w środku nocy zwalili się
na głowę twojej matce.
Widziałam wiadomości. Zostali z niczym.
Twoja mama wygląda na twardą, ale ma miękkie serce.
- Tak. - Dzięki.
Swoją drogą, ta kobieta nie ma wstydu.
Wracać tu po tym, co zrobiła? Jak ona śmie?
- Właśnie. - Wiecie co?
Chciałabym ją raz zobaczyć.
Ja też.
Co? Mam coś na ustach?
To patrzcie.
Chciałyście mnie ujrzeć, to patrzcie.
Chwilowo zamrożono nam środki.
Nie jesteśmy biedni.
Może przyjechaliśmy późno, ale nie w środku nocy.
I wkrótce wyjedziemy.
Nie jesteśmy pasożytami.
Rozumiecie?
- Tak. - Tak.
Chryste.
Za kogo mnie macie?
Proszę poczekać.
Dzień dobry.
Nie jadła pani śniadania.
Niosę to do sadu.
Fasolowa jest pożywna i orzeźwiająca.
Zje pani trochę?
Nie jem węglowodanów w ciągu dnia.
Matko święta. To kiedy, jak nie w ciągu dnia?
Jak się pan czuje jako najmłodszy prezes?
Co pan zamierza?
Czy to dla pana nowe wyzwanie?
Chodzą słuchy o restrukturyzacji. To prawda?
Jak się czuje prezes Hong?
Zamierzam do 2025 roku założyć korporację
w Singapurze, żeby wejść na nowe rynki.
Uruchomienie jej będzie kosztowało
około 140 miliardów. Będzie naszą bazą
dla kolejnych centr handlowych.
Rozmawiałem z panem Songiem w więzieniu.
Chyba nie wie, gdzie jest tajny fundusz prezesa.
Utworzył go i wyprowadził za granicę,
ale nie wie dokąd.
Jak to możliwe?
Biuro prezesa ręcznie prowadziło księgę
i przekazało ją prezesowi do wglądu.
Pieniądze prano wielostopniowo, przechodziły przez dziesięć państw.
Ślad urywa się w banku w Labuan w Malezji,
ale pieniędzy tam nie ma.
Pan prezes mnie wzywał?
Jakoś przeszło
to ci przez usta.
A dlaczegóż by nie?
Pozmieniało się.
Nie należę już ani do Queens, ani do Hae-in.
Rozumiem.
Ale niestety.
Nie podoba mi się, że wciąż zarządzasz działem prawnym.
Oczywiście. Rozumiem.
Panie Baek.
Dość tej farsy.
Będę szczery, bo i tak pewnie pan wie.
Nadal czekam.
Złożyłem aplikację do Baekhwa, Taepung, Hwang & Kim.
Negocjujemy jeszcze moje wynagrodzenie.
Przerwa w zatrudnieniu osłabiłaby moją pozycję.
Jak pan wie, nie otrzymałem żadnych alimentów.
Więc muszę tego dopilnować.
Potrzebuję jeszcze miesiąca.
Może mi pan pójść na rękę?
Więc szukasz nowej pracy?
Tak. Jak pan wie,
nie mam wglądu w tajne dokumenty mojego działu.
Nie ma pan powodów do obaw.
Możesz odejść.
Gdzie ona jest?
Hae-in.
To ty ją wywiozłeś wczoraj, nie?
Więc gdzie jest?
Obawiam się,
że również nie wiem.
Wywiozłeś ją, ale nie wiesz, gdzie jest?
Dokładnie.
Najwyraźniej mi nie ufa.
Wzięła samochód i przestała odbierać.
Proszę dać mi znać,
jeśli ją pan znajdzie.
Pewnie.
Filiżanka należy teraz do pani.
Bardziej do pani pasuje.
Pięknie pani wygląda.
Olśniewająco i wytwornie zarazem. To rzadka sztuka.
Dlatego wcześniej się nie stroiłam. Zbytnio zwracałabym uwagę.
Proszę przyjść do spa przed zamknięciem.
Obsłużę panią ostatni raz.
Zamyka pani zakład?
Słucham?
Nie przynosi dochodu?
Jasne, że powinna go pani zamknąć.
Tak?
Długo go pani prowadziła.
W rzeczy samej.
Myślałam, że będę musiała odmładzać ludzi do śmierci.
- Nie ma mowy. - Tak?
Kiedy obejmę posadę, wypuszczę serię kosmetyków
marki Queens.
Co pan na to?
Jak Lafayette albo Harrods.
To doda naszej sieci znamion luksusu…
Chwileczkę.
„Obejmę posadę?”
- Słucham? - Gdzie?
Przecież miałam zająć miejsce Hae-in.
Nie mogę zrobić tego od razu, o to chodzi?
To może zacznę jako dyrektorka?
O co chodzi?
Proszę zamknąć spa,
spakować się i dołączyć do pana Jo w USA.
Nie możemy ryzykować, że panią tu złapią.
Tam może pani wypuścić małą serię kosmetyków.
Poszukam jakichś inwestorów.
Można zamknąć biznes, przenieść się, ukrywać.
Ale jeśli masz dzieci, to trudno zmienić
im szkołę.
Jego córka kończy naukę.
Chce iść na akademię muzyczną, gra na wiolonczeli.
Pozwałem cię o oszustwo i naruszenie poufności.
Nie dostałeś pozwu, bo zniknąłeś.
Wszędzie cię szukałem.
Cały czas to miał.
Na pewno zrobił kopię.
Kim ona jest?
Soo-cheol, pozwól, że wyjawię ci prawdę
o twojej byłej żonie, Cheon Da-hye.
Nie przestrasz się.
Mówiłeś, że starsze kobiety wywołują u ciebie wysypkę.
Wiedz, że jestem o pięć lat starsza od ciebie.
Moi rodzice, ich majątek, moje wykształcenie to wszystko kłamstwo.
I jeszcze jedno. Geon-u nie jest twoim synem.
Przecież to było oczywiste.
Ty masz ostre rysy twarzy, a Geon-u łagodne.
Nic nie podejrzewałeś?
Mnie też smutno, że cię zostawiam.
Nie znajdę drugiego takiego.
To ożenisz się ze mną czy nie?
Mówiłem, że nie.
Dobra, ale daj mi swoje rękawiczki.
Płochliwego niezdary.
Jak mam na imię?
Cheon Da-hye.
Bogatego, choć niezbyt bystrego.
Obiecaj, że nie będę musiał się z tobą żenić.
Dobrze.
Swoją drogą, ciepły ten szal?
Powinieneś mnie pamiętać, dawałeś mi wszystko, czego chciałam.
Prosimy o brawa dla młodych
na nowej drodze życia.
Ładna para.
Weź.
Nie denerwuj się.
Wściekłam się, gdy odrzuciła mojego kandydata
i wybrała jego.
Masz poderwać Soo-cheola i zaciągnąć do ołtarza.
Dobrze.
Nie mów, kim jesteś.
Wymyśl nazwisko.
Nie, podam prawdziwe.
Swoją drogą, który to?
Tamten.
Nigdy się nie żeń.
Urwanie głowy.
- Zapomnij. - Wiem.
To ta beksa, którą znałam?
Ale wyrósł. Jest w moim typie.
Nie, ten za nim.
Ten głąb. Nie zmienił się.
Najedz się, skoro już tu jesteś.
Na razie.
- Proszę pana. - Dzień dobry.
Gdzie pan był? Szukałem pana.
Dobrze pana widzieć.
Zapraszam do stołów.
Ale mnie nie rozpoznałeś.
Cześć.
Jestem Cheon Da-hye.
Cheon Da-hye?
Śliczne imię.
Podobnie jak twoja twarz.
Dzięki.
Jeszcze nie jadłaś.
Zobaczmy…
Zapomnij mnie,
jak już raz zapomniałeś.
Geon-u też.
Łatwo ci pójdzie. Nie grzeszysz rozumem.
Hej.
Czemu płaczesz?
Jak ja znajdę Da-hye?
Nie znajdziesz.
Zabrała wszystko i się ukrywa.
Nieprawda. Czegoś zapomniała.
Czego?
Mnie.
Wciąż tu jestem.
Zawsze mówiła,
że jestem najcenniejszy na świecie.
Jak mogła wyjechać beze mnie?
Już nie śpisz?
Nie śpisz.
Poczekaj.
Spójrz.
To był mój ukochany pluszak.
Ale po co chcesz to robić?
Wprowadzili nowe porządki.
- To przywrócę stare. - Ale jak?
Eun-sung przejął Queens bezprawnie. Udowodnię to.
Dobrze.
Powiedzmy, że złamał prawo i to udowodnimy.
Złożenie pozwu, rozprawy, potem proces o akcje,
to zajmie minimum pięć lat.
- Wiesz? - Skrócę to.
- Jak? - Zmienię paragraf.
Zaplanował oszustwo inwestycyjne.
Od początku. Naciągnął ich
na inwestycję, by ukraść im udziały.
Jeśli zdołam to udowodnić, odzyskają zajęty majątek.
A co ważniejsze, odbiorę mu władzę.
A akcje?
Zatrzyma je.
Pokonam go jego własną bronią.
- Co pani robi? - Nudzę się.
Niech dadzą nam nowe stanowiska. Nieswojo mi.
Ciężko mi było.
Odrzucić połączenie od pana Honga.
Nie pana wina.
Najlepiej od razu uciąć więzy.
Była pani blisko z panią Hong, prawda?
Z kim?
- O rany. - Nieźle.
Wiedzą panowie, czemu „przyjaźń” i „lojalność” to pojęcia abstrakcyjne?
Bo nie istnieją.
Pani Na nie utrzymuje kontaktów z panią Hong.
Weźmie urlop.
Pojedzie na wieś z dzieckiem.
- A pan Baek? - Nie ma co robić.
Wysyła tylko aplikacje
i chodzi na rozmowy o pracę.
Nie chcemy tego słuchać! Wezwijcie dyrektorów!
- Zamknąć ich! - Zamknąć ich!
Niech Queens rozwiąże sprawę fałszywej inwestycji!
Co zamierzasz?
Wściekli są.
Dyrektor prawny też z nimi trzyma!
Wżenił się w rodzinę!
Mylicie się.
Stracił pracę i dom.
I wszelkie wpływy.
W każdym razie
wyszedłem was wysłuchać.
Zna pan całą historię.
Queens obiecał nam pięciokrotność ceny rynkowej.
A gdy pomysł na kompleks upadł,
zaproponowali podwójną.
Najwyraźniej była podwójna umowa.
- Pokażcie swoją… - Nie rób pan jaj!
RADCA HWANG
PREZES BANKU GU
POSEŁ HAN
DYREKTOR RYU
MAM SPOTKANIE. ODDZWONIĘ.
O Boże!
Co pan tu robi?
Pracujecie w weekend.
Tak.
Chwasty plewią się dzień i noc.
Nie trzeba nam wiele.
Wystarczy zimne makgeolli i placki ze szczypiorkiem
po porannej pracy.
Rozumiem.
Sielskie życie na łonie natury.
Zazdroszczę wam.
Co pan?
Ludzie będą się śmiać, gdy usłyszą, że bogacz
zazdrości rolnikom.
Swoją drogą, pewnie nigdy pan nie jadł makgeolli.
Spróbowałem
z ciekawości na studiach 30 lat temu.
To proszę się częstować.
Rany.
- Proszę. - Ojej.
Dziękuję.
No dobra.
No to…
Powinniśmy wznieść toast, ale za co?
Może za zdrowie, bo to najważniejsze?
Nie wypada,
bo pana ojciec jest w szpitalu.
To może
za wspaniałe spotkanie?
Też nie bardzo,
bo ich obecna sytuacja
nijak nie jest wspaniała.
Po prostu
się stuknijmy.
Tylko że…
O rety!
Ojejku.
Żyje pan?
Może
się napijmy.
Proszę się nie wygłupiać. Idziemy do domu.
Nie chcę do domu.
Nie podoba się panu nasz dom?
Wiem, że nie jest tak elegancki…
Nie o to chodzi!
Jestem głową rodziny,
powinienem ich pocieszać,
zapewniać, że będzie dobrze.
Że wszystko się ułoży
i jutro wrócimy do siebie.
Ale nie mogę im tego obiecać.
Wstydzę się im pokazać.
Nie chcę wracać.
Ojej.
Zadzwoniłem dziś
do najlepszego przyjaciela.
Pierwszy raz poprosiłem go o przysługę.
O 20 milionów na życie.
I co?
Odmówił.
Bał się mi pożyczyć,
bo niedługo będzie nas przesłuchiwać prokuratura
i szukają nas dziennikarze.
Byłem wstrząśnięty.
To zrozumiałe,
w końcu to przyjaciel.
Nie przez niego.
Tym, że nie mam nawet 20 milionów.
Niedawno zatwierdziłem przelew na 45,6 miliardów podatku.
A teraz nie mam w kieszeni nawet 20 milionów.
Kompletny upadek.
Coś panu powiem.
Nie wiem, czy to pana pocieszy.
No?
Nikt nie ma.
Nikt nie ma tyle w kieszeni.
Panie Baek! Wiem, że pan kłamie, żeby mnie pocieszyć!
Prawdę mówię!
Nigdy takiej sumy nie widziałem!
Dobrze.
Zdzwonimy się.
Ciociu Hae-in.
Cześć.
Słyszałem, że macie kłopoty.
Trochę tak.
Długa historia.
Ponoć nikt nie wie, że tu jesteście.
Nie martwi się ciocia, z naszej strony nikt nie sypnie.
Z waszej strony?
Z kafejki internetowej.
Można powiedzieć, że ją prowadzę.
Dobrze.
Dzięki.
Boże, obudziła się.
- Hae-in. - Nic ci nie jest?
Napij się wody, skarbie.
Może pojedziesz do szpitala?
Co?
Nic mi nie jest.
Źle wczoraj spałam, więc zasłabłam.
A bierzesz leki?
Jakie leki? Chora jest?
Mam anemię.
Anemię?
W badaniach nigdy nie wyszła.
Głęboka jest?
Nie róbcie afery.
Też mam anemię.
I też mi słabo z niewyspania.
A Soo-cheol ledwo się trzyma.
Wszyscy cierpimy.
Ale omdlenia nie są normalne.
Pojedź jutro z Hyun-woo do Seulu i pójdź do lekarza.
Dobrze.
Co? Zmęczona jestem.
Dlaczego jesteś taka surowa dla Hae-in?
- Niby kiedy? - Jest chora.
Zemdlała.
Nawet obcy by się przejął.
Nie szkodzi. Jej teściowa…
Jej była teściowa się o nią troszczy.
Nie widziałaś?
Hae-in zrobi, co ta jej każe.
Widziałaś, żeby mnie tak słuchała?
Myślisz, że wiesz wszystko o córce?
Skąd. I nie muszę.
Seon-hwa.
Co?
Cholera!
Seon-hwa!
Co ci jest?
Przestań powtarzać moje imię.
Hae-in jest…
Co z nią?
Zrób coś dla mnie.
Bądź dla niej dobra, żebyś nie żałowała.
Proszę cię!
Czemu miałabym żałować?
Nigdy niczego nie żałuję.
Nie zniosę tego.
Serce jej pęknie.
Czemu ja nie mam takich byłych?
Umówiłem cię z lekarzem.
- Na jutro. - Usiądź.
Co ty kombinujesz?
Co?
Czasem ma jajka na ubraniu.
UMOWA SPRZEDAŻY ZIEMI
Pani Na?
Spotkajmy się w stołówce.
Dobrze.
Myślę, że się spotyka
z demonstrantami.
Dobrze.
Zdzwonimy się.
Jesteś z nią w kontakcie?
Powiedz, co ustaliłeś
za moimi plecami.
To typowy przekręt na nieruchomości.
Pośrednik zapłacił za ziemię,
oferując pięciokrotną cenę rynkową.
A umowę z Queens zawarli na jedną trzecią tej sumy.
Podwójna umowa?
Umyślne oszustwo.
Musimy to udowodnić.
A ten pośrednik? Co z nim?
Uciekł już z Korei?
ZIEMSKI RAJ, SPÓŁKA Z O.O.
WESELA SUNRISE
Zniknął,
ale bierze ślub w ten weekend.
Pewnie zamierza uciec tuż po uroczystości.
Ale nie uda mu się.
Właściciele go dziś pozwali
i nie zdoła opuścić kraju.
Kiedy go złapiemy, wszystko się ułoży.
Tak.
Ale nie musisz zaprzątać sobie
tym głowy.
Niby dlaczego nie?
Spójrz na mnie.
Umieram.
Rodzina na dnie. Bez grosza i dachu nad głową.
Dziadek w śpiączce.
Da-hye uciekła.
A Soo-cheol odleciał.
Najgorsze jednak,
że jestem w domu byłego męża.
To takie
straszne?
Muszę coś na to wszystko
poradzić.
Podniosłam poziom leukocytów zastrzykiem.
Nie chcę siedzieć bezczynnie.
Dobrze zrobiłaś.
Wkrótce stanę na nogi,
tylko nie mogę się zatrzymać.
Wtedy będziesz mógł mnie opuścić bez obaw.
Rozstaniemy się raz na zawsze,
jak przystało rozwodnikom.
Taki mam zamiar.
Rozejść się na dobre.
Odtąd będę cię
o wszystkim informować.
Zróbmy, co się da,
dopóki nie osłabniesz.
Nie powinnaś opóźniać
realizacji planu.
DOWÓD HONG HAE-IN
CENTRUM MEDYCZNE SUNGMIN HONG HAE-IN
CENTRUM MEDYCZNE UNIWERSYTETU SUNGMIN
Zaparkuję i przyjdę.
Dobrze.
JESTEŚ PACJENTEM? TAK
ZŁÓŻ PONOWNIE DOKUMENTY
ŁADUJĘ
SKIEROWANIE
KOMÓRKI RAKOWE ROZSIANE PO NERWACH
TERAPIA NIEUDANA, ZA MAŁO LEUKOCYTÓW
SZACOWANY CZAS ŻYCIA: TRZY MIESIĄCE
Chwila! Jak się pan nazywa?
Nikt nie chciał podać pana nazwiska,
ale pana znalazłem.
To pan postawił diagnozę.
Proszę powiedzieć.
Jak uratować Hong Hae-in?
Tylko to chcę wiedzieć.
Co tu robisz? Idę do gabinetu.
Dzwonił lekarz.
Eun-sung tu był.
Przykro mi.
Nie jest pan krewnym ani pełnomocnikiem, więc nie muszę odpowiadać.
Nie mam panu nic do powiedzenia.
Tak?
A gdybym został jej pełnomocnikiem?
SKLEP WIELOBRANŻOWY
Dobry wieczór.
Nie jest pani głodna?
Proszę usiąść.
Bo…
Wiecie co?
Tak?
Jakaś staruszka dała mi chusteczkę.
Staruszka?
Miała…
Miała syna.
A jak się nazywał?
Nie wiem.
Zwykły facet.
Wyglądał jak Leslie Cheung.
U nas w okolicy?
Nie sądzę.
I miał radiowy głos.
Jak piosenkarz.
Mężczyzna w typie Lesliego Cheunga z radiowym głosem.
U nas?
Jeśli to nie był duch, to się pani przywidziało.
Nie przywidziało.
Naprawdę podobny.
O proszę.
Przyjechali.
Głodni?
- Tak. - To chodźmy jeść.
W samą porę.
Kolacja gotowa. Jedzmy.
Co na kolację?
Duszone żeberka.
- Żeberka? - Na słodko.
- Oby smakowało. - Z kasztanami?
Dodałaś…
Była u ciebie Grace?
Odmówiłeś jej?
Tak.
I słusznie. Musi znać swoje miejsce.
Wydaj oświadczenie prasowe, że obejmę dom towarowy.
Nie, należy do Hae-in.
Słucham?
Wróci.
Do tego czasu ja ją zastąpię.
On tak łatwo nie umrze.
Będę się o niego troszczyć,
żeby żył, tylko w śpiączce.
Dopóki się nie obudzi, 21% udziałów należy do mnie.
Rozumiesz?
WYCOFAJ POZEW I ZAKAZ LOTÓW OSTRZEGAM
CENTRUM MEDYCZNE SHINGI
PAN YOON EUN-SUNG
Co ty zrobiłeś?
Mówiłem ci.
Mamy rozbieżne cele.
Gdzie prezes?
Nie możesz tak robić.
Co, jeśli umrze?
Wola nieba.
HONG HAE-IN
Wyjeżdżam.
Gdzie wychodzisz o tej porze? Zaraz kolacja.
Idę
się przejść.
Hyun-woo niedługo wróci.
Tak?
Tak.
Poczekajmy na niego z kolacją.
Dobrze.
Nie odchodź za daleko, dobrze?
Dobrze.
BAEK HYUN-WOO
Hyun-woo?
BAEK HYUN-WOO
Pan Pyeon Seong-uk?
Szukałem pana.
No tak. Miałem polecieć
na Boracay od razu po ślubie.
Ale przez pana sprawy się skomplikowały.
Dostał pan mojego SMS-a?
Odpisałem,
że załatwimy to w sądzie,
bo nie wycofam pozwu.
EPILOG
No właśnie.
To, że ją trzymasz tyle lat, oznacza,
że nie mogłeś zapomnieć.
To musiała być ślicznotka.
Przestań.
To nie tak.
Nie pamiętam nawet,
jakiej ta osoba była płci.
Czy to był nauczyciel, uczeń
czy ochroniarz. Nic nie pamiętam.
Mało brakowało.
Bystra jest, jak na dyrektorkę przystało.
Od razu się połapała.
Wystarczył rzut oka i wiedziała, że MP3 należała do kobiety.
Mało brakowało.
Prawie wpadłem.
Nie mówiłeś,
że przetrząsnąłeś szkołę,
szukając właścicielki jak książę z Kopciuszka?
Tak było.
Była prześliczna.
- Pamiętasz to? - Dokładnie.
Była moim ideałem.
Rozpoznałbyś ją?
Z miejsca.
Pewnie jest za późno,
ale może jest ci przeznaczona.
Ciekawe, gdzie jest i co robi.
KRÓLOWA ŁEZ
- Jakich upokorzeń? - Zabiję cię!
I tak podjąłbym tę samą decyzję.
Powinnaś już wiedzieć, że zawsze dopinam swego.
Tego nie kupisz za żadne pieniądze.
- Kazałaś trzymać! - Nepotyzm?
Wyprowadzi się? Chce z tobą mieszkać?
Nie wierzę. Jest zazdrosny?
On też udaje, że nic nie wie.
Jestem dobry w odkrywaniu prawdy.
Muszę coś zrobić.
Moja cierpliwość się kończy.
Nic tu po tobie.
Napisy: Dorota Szatkowska-Jaskuła