KRÓLOWA ŁEZ
Proszę zatrzymać.
Kojarzę tę ciężarówkę.
Zdziwiłam się,
gdy dziadek nagle wymyślił
wymianę wentylatorów i kazał nam wyjechać.
To wtedy widziałam tę ciężarówkę.
Myślisz, że przewoziła fundusz?
Czyli pieniądze są w domu?
ODCINEK 12
Nie powinnaś moknąć.
Przyprowadzę samochód.
Dotarłeś do celu.
Hae-in.
Hyun-woo.
Szybki jesteś.
Co tu robisz?
Wstawaj.
Słabo mi.
I zgłodniałam.
Zjedzmy coś dobrego przed powrotem.
Jasne.
- Jesteś cała? - Tak.
Wezwiemy policję?
- Poczekaj. - Musimy.
Już raz cię napadli.
To ty.
Eun-sung.
Już mnie poznajesz?
Szkoda.
Jak mogłam…
Dokładnie. Jak mogłaś pomylić mnie
z Hyun-woo?
Hae-in!
Otwórz.
I co wtedy?
Co mu powiesz?
- Co? - Co powiesz?
Że wsiadłaś, bo pomyliłaś mnie z nim?
Tylko go nastraszysz.
Nie lepiej powiedzieć,
że dokądś jechaliśmy?
Hae-in.
Otwórz.
Otwieraj.
Nic ci nie jest?
Nie.
Całe szczęście.
Bałem się, że coś ci się stało.
Chodź.
Wpadłam na niego wcześniej.
Zaprosił mnie do siebie.
Wiesz, że chciałam zobaczyć dziadka.
Wrócę później.
Rozumiem.
Pojadę z wami.
Wybacz,
ale ciebie nie zapraszałem.
Nie martw się.
Przyjedź po mnie.
Na pewno wszystko gra?
Na pewno.
Niespodzianka.
Jak mnie znalazłeś?
A co?
- Nie cieszysz się? - Chciałam zadzwonić.
No proszę.
Nie wiedziałem.
Gdy cię wytropiłem, miałem ochotę cię zabić.
Geon-u.
To on? Kurczę, na żywo traci.
Dong-u.
Powiedz „tata”.
- Ma na imię Geon-u. - Hej.
Nadałem mu Dong-u i tak się nazywa.
Musiało ci być ciężko
żyć z takim głąbem jak Soo-cheol.
Niedługo go zamkną.
- Za co? - Jako dyrektor finansów
robiłem przekręty.
Zaplanowałem to tak, żeby go obciążyć.
Przed wyjazdem z Korei dałem cynk prokuratorowi.
- Nie musiałeś… - Hej.
Zrobiłem to dla ciebie.
A co, jeśli zechce się zemścić i zacznie cię szukać?
Ależ on hałasuje. Hej!
Idź z nim do łazienki.
Abonent jest niedostępny.
HYUN-WOO
Ani Hyun-woo, ani Hae-in nie odbierają.
Zostali na noc w Seulu?
Lepsze to, niż jechać o tej porze.
Skarbie, nie sądzisz,
- że jesteśmy zbyt liberalni? - Bo co?
Już pomińmy Hae-in.
Ale Hyun-woo studiował w kraju.
Nie jest nieco zbyt postępowy?
O co ci chodzi?
Nie są obcymi ludźmi.
Rozwodnicy są sobie bardziej obcy niż nieznajomi.
- Czy to dobry pomysł? - Znów zaczynasz.
A co powiedziałeś na wieść, że wejdzie do rodziny Hongów?
„Czy to dobry pomysł?”
A kiedy chciał się rozwieść?
„Czy to dobry pomysł?”
A kiedy sprowadził tu teściów?
Nie pytałeś, czy to dobry pomysł?
Pytałem.
„Czy to wypada? Czy tak należy?”
Nie martw się na zapas. Los sam zadecyduje.
- Daj im spokój. - Masz rację.
Ale widziałaś ostatnio jego wzrok?
Przekroczył Rubikon.
Nikt go już nie powstrzyma.
To nie powstrzymuj.
- Co? - Nie dzwoń do niego.
No dobra.
NIEODEBRANE OJCIEC
Co jest?
- Obudziłeś się. - Co mi zrobiłeś?
Co się dzieje?
Ależ hałasujesz. Wracaj do spania.
Rozpalę ognisko, to się ogrzejesz.
Co tu robimy?
- Weź mnie do dziadka. - Zmokłaś i zmarzłaś. Przebierzesz się.
A potem coś zjemy.
Nie po to tu jechałam.
Ale ja po to cię wiozłem.
Przebierzesz się i zjemy kolację.
Wtedy go zobaczysz.
- Stek dochodzi? - Tak. Zrobiłam sałatkę z yuzu.
Jej ulubioną.
Dobrze. Ja wybiorę wino.
Jeśli chodzi o talerz…
to ten.
- Dobrze. - A kieliszek…
ten.
PYEON
- Tak? - Pozbyłem się Baeka.
- Na dobre? - Tak. Co teraz?
Nie dzwoń i się ukryj.
- A kasa i bilet? - Dostaniesz.
Ale nie od razu, bo będą nas podejrzewać.
Czekaj na mój telefon.
WYŁĄCZ
Dołóżcie kwiatów.
Już.
Jak się czujesz z powrotem w domu?
Obco.
Twoje ulubione wino.
- Prawda? - Dziękuję.
Na pewno nie?
Dobry stek. Skosztuj.
Nie mam apetytu.
Byłaś głodna.
Byłam,
ale już nie jestem.
Chodźmy.
Dokąd?
Daj mi chwilę.
- Na co? - Na wyjaśnienie nieporozumienia.
Jakiego?
Powiedziałaś,
że podłożyłem ci nogę, by podać rękę.
Ale to nieprawda.
Poznajesz to?
Co to?
Nosiłaś go przed laty.
Skąd go masz?
Nie mów…
- To byłeś ty? - Ja.
To było nasze pierwsze spotkanie?
Nie, drugie.
A pierwsze?
Kiedy?
To ty uratowałeś mi życie?
Tak, gdyby nie ja,
utonęłabyś.
Co pani robi?
Nie mogłam zasnąć, więc przeglądam stare zdjęcia.
Mogę się dosiąść?
Jasne. Proszę.
Boże, to Hyun-woo?
Tak.
Zawsze był urodziwy.
To prawda. Nie wszyscy znali jego imię,
ale każdy znał ślicznego chłopca
z gruszkowego sadu.
To błogosławieństwo, mądry i przystojny syn.
Tak. Do tego świetnie boksuje i pływa.
O tu, proszę spojrzeć.
Był nawet na obozie żeglarskim.
Więcej, uratował raz tonące dziecko.
Co się stało?
Chyba
znam tę plażę.
Co tam robiłeś?
Przyjechałem do matki. Nagle zobaczyłem, że toniesz.
- Naprawdę? - Tak.
To ja pierwszy cię poznałem i pokochałem.
Nie wiedziałam.
Mogłeś mi powiedzieć.
Matka oddała mnie do sierocińca, byłem jej wstydliwym sekretem.
Więc nie mogłem się przyznać.
- Musiało ci być ciężko. - Było. Więc…
zjedz ze mną.
Zawsze chciałem jadać z tobą
przy tym stole.
Hyun-woo robił to z niechęcią.
A ja o tym marzyłem.
Więc nie patrz na mnie w ten sposób.
Jedzmy.
- To naprawdę ona? - Boże.
Daj nam chwilę.
Dziadku.
Ty mnie
poznajesz?
Postradałeś rozum?
Jak śmiesz ją wpuszczać? Jest tam sama?
- Zostaw ją. - Chcesz zostać świętym?
Poniżyła cię na oczach wszystkich.
Z drogi!
Siedzi z demencyjnym próchnem.
- Czego się boisz? - Puszczaj.
- Dawno się nie widziałyśmy. - Tak.
- Miesiąc? - Słyszałam.
Szkoda, jesteś jeszcze taka młoda.
Dlatego odwiedzam dziadka.
- Mogę umrzeć w każdej chwili. - Hae-in.
Czego się chcesz dowiedzieć, skoro i tak umierasz?
Boisz się, że coś odkryję?
Właśnie dlatego prezes wszystko powierzył mnie.
Bał się, że jeśli zachoruje, rodzina będzie knuć,
- i ufał tylko mnie. - Gadaj sobie.
Obie wiemy,
- że kłamiesz. - Co?
Masz pełnomocnictwo, póki żyje.
Więc wierzę,
że będziesz o niego dbać.
Od kiedy cię to obchodzi?
Zależało wam tylko na pieniądzach.
Wiem. Ale sprowadziłaś na nas nieszczęście,
które nas zbliżyło.
Pozwól, że nie podziękuję.
Wrócę niebawem.
- Zostań. - Puszczaj.
Co zrobisz?
Gdzie jest główna brama?
Główna brama…
Hae-in.
W porządku?
Co się dzieje?
Hyun-woo?
To ty?
Tak, ja.
Co się dzieje?
Co się stało?
Znów cię pobili?
Ile razy mam ci powtarzać?
Nie można mnie pobić.
Sam daję radę trzem.
Tak zadufany jest tylko
Baek Hyun-woo.
Zostawcie mnie.
Co jest? Mówiłeś, że się go pozbyłeś.
No właśnie. Trzeba było tak nie robić.
Jak nie robić?
- No już. - Najpierw sprawdź.
- Co? - Potem możesz
mnie zabić. Pięć minut nie zrobi ci różnicy.
Ale najpierw sprawdź, czy zleceniodawca,
wywiąże się z umowy.
Pozbyłem się Baeka.
- Na dobre? - Tak. Co teraz?
Nie dzwoń i się ukryj.
- A kasa i bilet? - Dostaniesz.
Ale nie od razu, bo będą nas podejrzewać.
Czekaj na mój telefon.
Halo? Pan posłucha…
Cholera.
YOON EUN-SUNG 2
Wybrany numer jest niedostępny…
A to gnój.
Teraz jesteś tylko oszustem.
A tak staniesz się zabójcą.
Nie mąć mi w głowie.
Policja wciąż szuka sprawców napaści na mnie.
Jeśli zginę, napaść zmieni się w usiłowanie zabójstwa.
Będziesz głównym podejrzanym.
Zaostrzą ci karę za premedytację.
Interpol wystawi ci czerwoną notę,
list gończy.
Zamknij się, mówię!
Dostaniesz minimum 20 lat za zabójstwo z premedytacją i ucieczkę.
Ale jeśli darujesz mi życie,
skończy się na trzech latach za oszustwo.
Może nawet w zawieszeniu, jeśli przekonam właścicieli ziemi do ugody.
To jak? Jeśli mnie wypuścisz, zapomnę o sprawie.
Więc po prostu go puściłeś?
- Głupi jesteś? - Głupi to byłem.
Zapłać mi.
Albo powiem policji, że to ty mnie nająłeś.
Tu teraz mieszkam.
Przestraszyłeś mnie!
Zostaw. Nie sprzątaj.
Nie miałem czasu ogarnąć.
Zastanawiałam się, dokąd się wyprowadziłeś.
Już wiem.
Nie było ci ciasno?
Nie, to fajne mieszkanko.
Nowe i w pełni umeblowane.
Czemu spałeś na kanapie?
Wiesz, że dobrze sypiam.
Zasnę wszędzie,
gdzie złożę głowę.
Więc spałeś dobrze po rozwodzie.
Nie to, co ja.
- Co? - Marzyłeś o nim.
Gdy marzenie się spełniło, znalazłeś spokój
w nowym i umeblowanym mieszkaniu.
Nie to miałem na myśli.
Nie szkodzi. Chociaż jedno z nas było szczęśliwe.
To dobrze.
Wcale nie było mi tu dobrze.
Z tym budynkiem jest coś nie tak, ciągle bolała mnie głowa.
Poza tym spójrz. Otwarta kuchnia,
nie sposób tu wywietrzyć.
A co najgorsze,
nie ma ciebie.
To chyba dobrze?
Niedobrze.
Czasem się zastanawiałem, jakby to było,
gdybyśmy zamieszkali tu po ślubie.
Fajnie mieszkałoby się w takim mieszkanku,
nawet gdybyśmy się kłócili.
Więc moje myśli błądziły,
a serce tęskniło.
Tęskniło.
Zgłodniałam.
Tak? Ugotuję coś. Odpocznij.
Wygląda apetycznie.
Smacznego.
Masz talent.
Czemu nigdy nie gotujesz?
Nie miałem okazji.
À propos okazji.
Gdy umrę, znajdziesz sobie inną?
Co?
Będziesz z nią tu mieszkał, nawet jeśli będziecie się kłócić?
Będziesz gotował jej gulasz i żył z nią długo
i szczęśliwie?
Co ty opowiadasz?
Lepiej jedz.
Odpowiedz.
Nie zmieniaj znów tematu.
Chcesz umrzeć pierwszy?
Martwisz się na wyrost.
Kto chciałby ze mną być?
Ludzie myślą, że mnie uratowałaś, bo jesteś beznadziejnie zakochana.
A mnie krytykują, że nie wiedziałem
i cię zostawiłem.
Więc która…
Która by cię nie chciała?
Przystojnego, dobrego,
mądrego, ale nie bufona.
Do tego dobrego kucharza.
Nie ma takich facetów.
Nawet gdybym żyła sto razy, za każdym razem wyszłabym
za ciebie.
Jak możesz mówić takie rzeczy
bez mrugnięcia
okiem?
Takie są fakty.
Co mam mrugać?
Aż mi tętno skoczyło.
Zrozumiałeś wreszcie?
Nie zależy jej na tobie.
Wykorzystywała cię.
Od początku to wiedziałem.
- Ale na to pozwalałeś? - Tak.
Przywykłem.
Ty też zawsze mnie
wykorzystywałaś.
Nie możesz mi wybaczyć, że wysłałam cię za granicę, co?
Myślisz, że nie wiedziałam, jak krzywdzili cię rodzice
mimo tego, ile im płaciłam?
Czy to przypadek,
że abstynenci rozbili się po alkoholu?
Co ty mówisz?
A dyrektor bidula, który ci gnębił?
Umarł tuż po tym, jak sierociniec nagle spłonął.
Przypadek?
Zawsze o ciebie dbałam.
Nie patrzyłam bezczynnie, jak cię krzywdzą
i stają ci na drodze.
I nie zamierzam.
Prezesura to za mało.
Rzucę ci cały świat do stóp!
I niech nikt się nie waży
mi przeszkodzić,
ani Hae-in, ani inni.
Rozumiesz? Tak wyrażam miłość.
Jeśli naprawdę ją kochasz
i nie chcesz, by coś jej się stało,
nie daj jej się wykorzystywać. Nie zniosę tego.
Nie ruszaj się.
Gdzie znów rozbiłeś głowę?
Co się stało?
Już ci mówiłem.
Miałem drobną stłuczkę.
Nie skupiłem się na drodze.
Nieważne. Widziałaś dziadka?
Dziadku, poznajesz mnie?
Siostro, głodny jestem.
Dziadku…
Postradałeś rozum?
- Jak śmiesz… - Dziadku.
- Nie mam czasu. - Jest tam sama?
Zostaw ją.
Chcesz zostać świętym?
Poniżyła cię…
Pamiętasz to pióro?
Dałeś mi je.
Nawet wygrawerowałeś moje inicjały.
Nagrywa dźwięk.
Położę je tam.
Jeśli zechcesz coś powiedzieć, nagraj to.
Niedługo znów przyjdę.
Gdy odzyska świadomość,
rozpozna pióro.
Kazał je dla mnie wykonać,
gdy zostałam dyrektorką.
Nikt inny o tym nie wie.
Co mówiła Hae-in?
Pewnie pytała o tajny fundusz.
Musiałeś go ukryć, żeby nas zadręczać?
Nie mogłeś mi przelać, skoro i tak chciałeś?
I co? Zabierzesz go do grobu?
Idiota.
Nie próbuj mi umierać. Żyjesz tylko dzięki tym cholernym pieniądzom.
Naprawdę nic nie rozumiesz?
Hae-in ci mówiła?
Jest umierająca.
Ma rzadkiego raka mózgu, długo nie pożyje.
Oto co zostało z wielkiego Hong Man-daego.
Nawet nie wiesz, że twoja ukochana wnuczka umiera.
Dobrze ci tak.
Jestem silny.
Jestem zwycięzcą.
Jestem szalony.
Kompletnie szalony. Jestem…
Silny i męski…
Kiedy przyszedłeś?
Po porannym biegu.
Jakbym widział siebie z początku nauki.
To mi się podoba.
Gdzie byłeś?
Zawiozłem Ho-yeola do szkoły.
No tak.
Swoją drogą,
twoja żona pracuje gdzieś daleko?
- Widujecie się w weekendy? - Mieszka ze mną.
Nigdy jej nie widziałem.
A, bo widzisz.
Gdy się pobraliśmy,
mama oznajmiła jej: „Jesteś moją synową”.
Nie córką.
Synowa to nie córka.
Córkę biję.
Mamo, weź.
Ty masz od tego swoich rodziców.
Teściowie muszą gryźć się w język i trzymać ręce
przy sobie.
Ma mama rację.
Skoro się pobraliście,
- powinnyśmy się unikać. - Co?
Poważnie?
Odwiedzaj rodziców, kiedy chcesz. Możesz wyjeżdżać na święta.
Dziękuję.
I nie kupuj mi prezentów na urodziny.
To krępujące. Jak chcesz, wyślij mi emotkę.
Nie przesadzasz? To nie za mało?
Cicho bądź. Ale mam jeden warunek.
Mój syn ma wiele wad,
nic na to nie poradzę.
Chcesz, to go zmieniaj. Ale nie próbuj zwracać.
Mamo!
Postaram się.
Masz wyluzowaną matkę.
Wszystkie koleżanki żony
zazdroszczą jej teściowej.
Nie dziwię się.
Jest tak dobra dla żony,
że ta przymyka oko prawie na wszystko,
co robię.
I to jest życie.
Hej.
- Nie chciałem się chwalić. - Nie?
Naprawdę nie.
Złapałeś doła? Soo-cheol.
W mordę jeża.
To wszystko?
Przecież zwinęłaś całą ich drogą kolekcję dzieł sztuki
- przed wyjazdem. - Nieprawda.
Tylko kilka sztuk.
Wydałam na mieszkanie.
Ukradłaś złoty posąg Buddy, taki duży.
Nieprawda.
Nie kłam!
Nic ci nie jest?
Co ty robisz?
Więc to jest twój słaby punkt.
Odbiło ci?
Spróbuj go tknąć, to cię zabiję.
Gdzie Budda?
Wiem, że go nie sprzedałaś.
Sprawdziłem, więc nie kłam.
W prywatnym sejfie.
Zaprowadzę cię tam rano.
Tak lepiej.
I o to chodziło.
Nalej mi wina.
Dobrze spałaś?
Tak.
Fajnie tu jest.
Od razu zasnęłam, jak ty.
Mówiłem ci.
Chcesz jeszcze pospać?
Nie.
Daj mi dziesięć minut.
Albo nie, pięć.
Dawno nie jedliśmy razem śniadania.
Poproszę kawę i sałatkę.
Hyun-woo wślizgnął się tu wczoraj.
Słucham?
Matko święta! Jak?
Tylnym wejściem. Wiedział, że kamera tam nie działa.
No proszę.
- Spryciarz. Wszystko sprawdzi. - Przeciwnie.
Nie usunął nagrania z kamery w drugim aucie.
Stąd wiem, jak tu wszedł.
Ściągnie pan na mnie kłopoty.
Zapomniał pan, kim jestem?
Dezerterką, która przeszła na naszą stronę.
Jak tak dalej pójdzie, wrócę na stronę wroga.
Moh mnie zabije, jeśli się dowie.
Prawie namierzyłem tajny fundusz.
Po to przyszła tu Hae-in.
Oszaleję.
Chcę 3% środków.
Zróbmy z tego 5%.
Poważnie?
Zdradziłam ich, wciąż są o to wściekli.
Oczywiście. Proszę mi zaufać.
Bez uśmiechu proszę.
Przystojniakom nie można ufać.
QUEENS TOWN KARTA WJAZDU
Seul-hee mnie udusi.
Dziękuję.
Już raz wybaczyłam.
A pani ma czelność do nich wracać jak szczur?
A szczurów się nie przygarnia jak pieski.
Szczury się tępi. Bezlitośnie.
Proszę oddać kartę wjazdu, identyfikacyjną i płatniczą.
Słono zapłaci pani za chciwość.
Radzę zaszyć się w szczurzej norze.
- Pani Moh. - Poszła.
Nie mogę.
Nie po takiej ogromnej pomyłce.
Żyję z podsłuchiwania, dlatego często biorą mnie za szczura.
Co poradzę?
Taka już jestem.
Jaka pomyłka?
Ze wszystkich ludzi na świecie wpuściła pani
akurat Hyun-woo.
Zaproponował mi układ.
Dziesięć procent tajnego funduszu.
Wie, gdzie są pieniądze?
Tego właśnie byłam ciekawa.
Dlatego mu pomogłam.
To gdzie one są?
Hyun-woo zaproponował 10%. Ale od państwa wezmę tylko 7%.
Jeszcze czego.
No dobrze.
Mały domek i 5%.
Tyle to mi się należy.
Słuchamy.
Jego zdaniem
pieniądze są w domu.
- Czy mi się wydaje? - Co?
Ktoś robi zdjęcia zza muru.
Jezu.
No proszę.
Wciąż ma się ten urok.
- Niech robią. - Czemu?
Zaraz sobie pójdą.
Poszli?
Bang-sil.
Poszli. Już nie musisz wciągać.
Odetchnij.
Wczoraj chyba też
- ich widziałam. - Co?
Przyjeżdżają czarnym vanem.
Wszystko fotografują.
Gdzie moje drogie szpile?
Hej.
Mamy do pogadania.
Czego?
Fotografował pan nasz dom? Aparat.
- Nic nie robiliśmy. Chodź. - Widziałam.
Dawaj pan!
O Boże!
Pogięło cię?
Ej.
- To ty zacząłeś. - I co mi zrobisz?
Widzisz te szpilki?
Były w gnoju, a zaraz będą w twoim brzuchu!
Świnie!
Jak boli!
Co wy tam robicie?
- Tato… - Co wy wyprawiacie?
Pomóż…
Gotowi, do startu, start.
Na krzyż. Tak jest.
Na krzyż.
Na jednej nodze.
Na krzyż.
Właśnie tak.
Na jednej nodze.
- I skok. - Słyszałeś?
Co?
- Powołują kwintet Yongdu-ri. - No tak.
Patrol sąsiedzki? Słyszałem o tajemniczym vanie.
No właśnie.
Nie przerywajcie.
Zgłoszę się.
Urosły mi mięśnie. Przypakowałem. Dotknij.
Wierzę na słowo.
Kwintet to pięć osób.
Należałbym do pięciu największych siłaczy we wsi.
Myślisz, że mnie przyjmą? Aż mam ochotę coś złamać.
Co lepiej? Deskę czy dachówkę?
Soo-cheol…
Wiem, że nie będzie łatwo.
Ale miałem dziś dobry sen.
Dał mi nadzieję.
Nie zgłosi się pięć osób.
No dobra.
No to zapadło.
Nas pięcioro.
Na mnie nie liczcie.
Niedawno ustąpiłem z urzędu.
Jak ludzie usłyszą, że założyłem ugrupowanie,
uznają to za akt polityczny.
Może wybuchnąć konflikt między nami a stronnictwem sołtysa.
Ja nie mogę zostawiać matki.
Jak pijesz, to jakoś się nie szczypiesz.
- Kochający synek się znalazł. - Ej, chłopaki.
Musi być chociaż pięć osób,
żeby to miało sens.
To znaczy,
że się dostałem?
Tak.
Patrzcie na mój cios.
Zostaw.
Ale pamiętaj, że to trwałe zobowiązanie.
Nie można się wycofać.
Widzisz?
Mówiłem ci, że nie trzeba się spinać.
To tu?
Tak.
Prawie.
Wysiadamy?
Pięknie tu.
Wszyscy wyznają tu sobie miłość.
I wszystkim potem wychodzi.
To miejsce pieczętuje miłość.
Każdą i na zawsze.
Banialuki.
Zachód słońca nie tylko
jest malowniczy,
ale dodatkowo rozświetla twoją twarz,
dodając jej wdzięku.
Wyglądasz teraz
zjawiskowo.
Naprawdę?
Wyznasz mi miłość?
Bardziej chcę
cię o coś prosić.
O co?
O wycofanie rozwodu.
Powtórne oświadczyny to byłaby przesada.
Więc może chociaż wycofasz rozwód?
Pamiętałeś mój rozmiar.
Oczywiście.
Ale to ja powinienem go tobie włożyć.
Zwróć go.
Dlaczego?
Mówiłaś, że zawsze byś za mnie wyszła.
W innym życiu, ale nie teraz.
Dlaczego nie teraz?
Powiedz.
Wczoraj wzięłam cię…
za niego.
- Co? - Poszłam
z Eun-sungiem,
bo myślałam, że to ty.
Jest coraz gorzej.
Tracę pamięć.
Zapominam, gdzie jestem.
Doszło do tego, że nawet ciebie nie poznaję.
Hyun-woo?
Prosiłam cię,
byś mnie zostawił,
gdy mi się pogorszy.
Tyle że…
to nadeszło dużo szybciej.
Cudny ten zachód.
To fakt.
Ty też wyglądasz piękniej
w tym świetle.
Ale…
nie wiem nawet, czy to naprawdę ty.
Czy to nie sen?
Niczego już nie jestem pewna.
Dlatego nie chcę zobowiązań.
Przykro mi.
Co on trzyma?
Nie widać przez zasłonę.
Rozdzielczość jest niska. Kupić lepszy?
Widzieliście moją matkę?
Nie.
Nie kłamie pani? To poważna sprawa.
O co mu chodzi?
Poważnie mówię.
Yeong-song!
- Znalazłeś ją? - Nie.
We wsi jej nie ma.
Zadzwońmy na policję.
Już to zrobiłem.
Słusznie.
Chyba nie poszła znowu w góry?
- Boże. - Zaraz zajdzie słońce.
Sprawdzę.
Poczeka pan.
Mogę wam pomóc.
Leci!
Ździebko w prawo.
Jeszcze, to będzie widać źródła.
Jeszcze. O, tu.
I w górę.
Jeszcze.
Dalej.
Tam jest Góra Wróżek.
Jest!
Tu jest!
Mama!
- Śpi? - Tak.
Bardzo pani dziękuję.
Zazdroszczę panu.
Czego?
Mój ojciec też jest chory,
a mnie przy nim nie ma.
No tak.
Słyszałem.
Miał silny charakter.
Co bym nie zrobiła, nie ustępował.
Więc z nim walczyłam.
Gdybym wiedziała,
że zachoruje, odpuściłabym.
Wie pan, co powiedziałam mu na odchodnym?
„Przyjdę na twój pogrzeb”.
Zawsze coś palnę.
Mogłam się ugryźć w język.
Nigdy nie postawiłem się matce.
Chce mnie pan dobić?
Zostawiła nas,
gdy byłem malutki.
Mój ojciec ją bił i zdradzał.
Dorastałem bez matki.
Kiedy dostała demencji,
zabrałem ją z domu opieki do siebie.
Postawiłbym jej się, ale nic nie rozumie.
Nie…
nie miałam pojęcia.
Każdy
niesie swój krzyż.
Nawet ci pozornie beztroscy
zostali doświadczeni przez życie.
Więc
proszę nie zazdrościć innym
ani się nie obwiniać.
Ojciec na pewno wie, jak pani go kocha.
Namierzyłem ciężarówkę.
Trasa wiodła od magazynu na prowincji Gyeonggi do waszego domu.
Co to znaczy?
Pieniądze są w domu?
To niemożliwie.
Zakładając, że skrzynia mieści 600 milionów,
to mowa o 1500 takich skrzyń.
Nie weszłyby do piwnicy. Potrzeba ponad 300 metrów kwadratowych.
Może jest jakieś ukryte pomieszczenie?
Jakiś magazyn?
Sprawdziliśmy plany w administracji,
ale niczego nie znaleźliśmy.
Więc jak?
Wczoraj dziadek
powiedział mi coś dziwnego.
Co takiego?
Chcesz mi coś powiedzieć?
Niech pani tu przyjdzie, jeśli wybuchnie wojna.
Mamy tu schron przeciwlotniczy.
Można się tam ukryć.
O schronie przeciwlotniczym.
Schron?
W naszym domu?
Niemożliwe.
Pewnie coś majaczył.
Jest u nas coś takiego.
Wspominał kiedyś, że zbudował
„azyl”.
Racja. Też słyszałam.
Ale gdzie?
Czyli wszyscy coś słyszeli,
ale nikt nie zna szczegółów.
Nawet w planach nic nie ma.
To prawda,
ale może są plany ukrytego piętra.
Wiedziałabym, gdyby pieniądze tu były,
jak twierdzi Grace.
Nie zmieścisz tylu miliardów w kilku sejfach.
Mamy też specjalny pokój.
Jak w tym filmie, Azymut.
Azyl, głupku.
Mówili, że w domu jest „azyl”.
Wiesz coś o tym?
Żaden z nas kwintet.
Raczej trio.
Dojdą do nas się napić, jak skończymy obchód.
Kto to o tej porze?
Może to ci dwaj, co wcześniej.
Mogliśmy wziąć paralizator.
- Taryfa. - Taryfa?
Już nie jeżdżą vanem?
Kto to jest?
Z walizką w środku nocy?
Jak seryjny morderca
- z wiadomości. - Dzwonić?
Dzwonić?
Co u ciebie?
Miałem…
naprawdę…
dobry sen.
Przepraszam.
Oddaję wszystko, wydałam tylko na loty i hotel.
Kupiłam mieszkanie w Stanach,
ale zwrócę pieniądze.
Gdy tylko je odzyskam.
Naprawdę przepraszam.
Nie rozumiesz,
co zrobiłaś?
Nie cofniesz tego, oddając pieniądze.
- Mamo. - Wiem.
Wiem, że to niewybaczalne.
Szczerze…
przepraszam.
Późno już, czas iść spać.
Kładźmy się.
Może pani spać
- tam… - Wykluczone!
Nie chcę tu ciebie ani tego dziecka.
To dziecko ma imię. Geon-u.
I nie masz prawa ich wyrzucać.
To nie nasz dom.
Chłopak ma rację.
Chcesz wychowywać cudze dziecko?
To mój syn!
Przeciąłem pępowinę, śpiewałem mu kołysanki,
sam go kąpałem.
Nauczył się
„tata” jeszcze przed „mamą”!
Wstań.
Ale…
Ustalmy kilka rzeczy.
Jak mamy do siebie mówić?
Wiesz, ile mam lat, to wszystko zmienia.
Nie obchodzi mnie to.
Ale mnie tak. Jestem starsza.
Mam cię tak traktować?
Mówić „pani”?
Nie wróciłam, żeby z tobą być.
- Tylko? - Wszystko zwrócić.
Poza tym Jun-ho…
Ten drań zamierza cię obciążyć.
Chce posłać cię za kratki.
Więc wróciłaś mnie ostrzec?
Martwiłam się.
Wyszłam za mąż, żeby wydoić
bogatego głupka.
Nie spodziewałam się, że…
będziesz dla mnie
taki dobry.
Nikt nigdy
nie traktował mnie w ten sposób.
Nie mogłam zapomnieć, jak dobrze…
mnie traktowałeś.
Nie mogłam nawet normalnie jeść.
Dlatego wróciłam.
Żeby mi to powiedzieć?
Tak? Powiedziałaś
i znów znikniesz?
Wstyd mi.
Nie mogę z tobą być.
Możesz.
Bo nie mogę żyć bez ciebie.
Nieważne, po co wróciłaś.
Zostaniesz ze mną.
Nie stracę znów ciebie i syna.
Więc uciekaj sobie.
Ale i tak cię znajdę.
Czy ty w ogóle
mnie słuchasz?
- Jestem starsza. - Cicho.
- Więc… - Przepraszam.
Proszę, napijcie się.
Dziękuję.
To siostra mojego mistrza.
- Nie wygląda na matkę. - Nie gap się.
Ponoć miała niezłe wejście.
Jak w filmie.
Mąż mi opowiadał.
Zjawiła się w środku nocy, trzymając Buddę za głowę.
Mąż był w gęstym szoku.
Często dostaje paraliżu przez sen
i się budzi.
Mówiłam ci.
Daj mu wyciąg z czarnej kozy.
Sama mu daj.
Mam dać?
Ten Budda jest naprawdę złoty?
Szczerozłoty?
A bo ja wiem?
Jakie masz do niej przeczucie? Dobre czy złe?
- W sensie? - No bo
często będziemy ją widywać, więc musimy wiedzieć,
jak do niej podejść.
Przyjąć ciepło czy odrzucić?
Dokładnie.
Lubić czy nie lubić?
Ty zdecyduj.
Jeszcze nie wiem.
Nie?
Żal mi jej,
ale coś mi tu nie gra.
Muszę ją jeszcze poobserwować.
Pamiętał,
jaki mam rozmiar.
Okrągły szlif brylantowy?
Nie pojechałeś do pracy?
Pojechałem.
Ale wróciłem po coś.
Zwrócę go.
Myślałem nad tym, co mówiłaś.
Chyba się zagalopowałem.
Oddam go w drodze do pracy.
Dzisiaj?
Są teraz ważniejsze sprawy.
Nie żałuj mnie.
Nie jest mi przykro.
To zwróć.
Co?
No co?
Tylko
go przymierzyłam.
Chciałam poznać nowe trendy.
Muszę nadążać za modą nawet w przerwie od pracy.
Jasne.
To ładny pierścionek.
Wiesz, że pierścionki mi pasują.
Masz dobre oko.
To muszę ci oddać.
Ale…
to nic nie znaczy.
Więc nie zrozum tego opacznie.
Czekaj.
Na pewno już przestudiowałaś trendy?
Postudiuj jeszcze.
Nie, skończyłam.
Idę.
Hae-in.
Zostawię go.
Odłożę tu, gdzie był.
Musisz nadążać za modą,
noś go, kiedy tylko chcesz.
Schron? Jak w filmie?
Na wypadek bomby atomowej? Taki z bronią
i konserwami na sto lat?
Z konserwami to nie wiem, ale prezes wspomniał o schronie.
Tylko nikt nie wie, gdzie on jest.
- A w rejestrze? - Nie ma go.
A architekt?
Nie żyje.
Syn przejął pracownię.
To jego spytaj.
Pytałem,
ale nie wie.
Poprosiłem o plan budynku, ale nie ma.
Przestał odbierać moje telefony.
Serio?
Co ty zrobisz?
Ja już nic.
Ktoś inny musiałby go przekonać.
Kto?
- Ty. - Ja?
Znów się spotykamy.
Zaskakujące są koleje losu.
Zaskakujące.
Znów spotykam mojego wybawcę.
Wybawcę? Bez przesady.
Jak budynek w Pangyo?
Dobrze, dzięki panu.
Prawie go straciłem.
No właśnie, a słyszałem, że kolega pana zadręczał.
Przepraszam.
Nie chciałem się mieszać w tak zawiłą sprawę.
To ja przepraszam, że o to proszę.
Jeśli to jest prawdziwy schron,
to muszą do niego dochodzić rury wentylacyjne
i kable telekomunikacyjne.
Lecz w planach ich nie ma.
Przecież nie rozbierzemy budynku.
Co ciekawe,
jego osobista winda na dolny poziom
różni się konstrukcją od innych.
Jego winda?
Nie zauważyłam różnicy.
Ma dwoje drzwi.
Tylna ściana się otwiera.
Przednie drzwi wychodzą na pokój rodzinny,
a tylne do ukrytego pomieszczenia, tak?
I to jest ten azyl?
Tak przypuszczam, ale trzeba się upewnić.
- Nie możemy tam wejść? - Mają dobrą ochronę.
To by było wtargnięcie.
A co, jeśli Seul-hee nas ubiegnie?
Rozmawiałem z lekarzem.
Mówi, że odkąd dziadek się obudził,
nikt nie ćwiczy z nim pamięci
ani nie prowadzi
żadnej rehabilitacji.
Pewnie skończyły mu się leki, ale nie zamówili wizyty.
Co? Spodziewałam się tego.
Co robić?
Zgłosimy, że przetrzymują go wbrew woli,
i wejdziemy do domu
w asyście policji.
I sprawdzimy windę?
Zrobimy to z samego rana.
Oprzytomniałeś.
Wiedziałam.
Od wizyty Hae-in
stałeś się jakiś inny.
Miewasz przebłyski świadomości,
ale są za krótkie, by coś zrobić.
Nikt ci nie pomoże.
Ledwo się ruszasz.
Nie masz telefonu.
Istne piekło, prawda?
Tak.
To jest
piekło.
Za co
tak cierpię?
Po to daję ci pigułki.
Byś mógł spać spokojnie.
Czemu ich nie bierzesz?
Moh Seul-hee.
Od początku to planowałaś?
Myślałeś, że naprawdę cię kocham,
że coś do ciebie czuję?
Okrutna jestem, co?
Tęsknisz za dziećmi?
Możesz odejść.
Powiedz tylko,
gdzie ukryłeś pieniądze.
Nic nie zdziałasz przez te krótkie
chwile świadomości.
Powiedz mi,
a wszystko będzie dobrze.
Mów!
Co się dzieje?
Hyun-woo.
Wezwałeś karetkę?
Nie, tylko policjanta. Jednego.
To co jest grane?
Coś się stało?
Co jest?
Co się dzieje?
Mówcie.
- Z drogi. - Nie wolno.
Chryste.
Hong Man-dae, 80 lat, demencyjny.
Przyczyną zgonu był uraz odcinka szyjnego.
Zabieramy go do szpitala Daemang.
Tato!
Tato?
Ojcze.
Jesteśmy tu.
Wszyscy są.
Tato…
Zróbcie coś…
Beom-jun.
Zróbcie coś.
Dłonie ma jeszcze ciepłe.
Nie.
Co się dzieje?
Skarbie.
Proszę pana.
Proszę wszcząć resuscytację czy coś.
- Tato… - Przykro mi.
Zróbcie coś.
Musimy go zabrać.
Przykro mi.
- Tato! - Wystarczy już.
Tato!
Czekajcie!
- Tato! - Proszę wybaczyć.
- Nie! - Zabieramy go.
- Musimy jechać. - Tato!
- Przykro nam. - Tato!
Dziadku.
Tato!
Dziś rano zmarł wybitny magnat biznesu.
Niegdyś skromny czyścibut,
twórca wiodącego konglomeratu
Hong Man-dae, były prezes Grupy Queens,
zmarł w wieku lat 80.
Po nagłym zawale spędził miesiąc w śpiączce.
Pomimo odzyskania świadomości wykazywał oznaki otępienia naczyniowego.
Branża bacznie obserwuje sytuację związaną z kierownictwem Grupy Queens.
Hong przekazał pełnomocnictwo swojej partnerce, Moh Seul-hee,
dając jej kontrolę nad udziałami i majątkiem.
Jednakże z chwilą jego śmierci
jej prawa całkowicie wygasły.
Majątek Prezesa Honga
będzie dziedziczony
zgodnie z testamentem.
Spadkobranie jest natychmiastowe, nie wymaga potwierdzenia w sądzie.
Zrozumiałaś?
Pakuj się i wynocha.
Nie powinniśmy
uszanować jego pamięci?
Później porozmawiamy o spadku.
Kochał ten dom.
Oprowadźmy go po nim
ostatni raz.
Ty mała…
EPILOG
To błogosławieństwo,
mądry i przystojny syn.
Tak.
Do tego świetnie boksuje
i pływa.
O tu,
proszę spojrzeć.
Był nawet na obozie żeglarskim.
Więcej,
uratował raz tonące dziecko.
- Co się stało? - Nie idźcie tam.
- Co się dzieje? - Szybko!
- Co się stało? - Co jest?
Hae-in!
- Dwa. - Dwa.
- Trzy. - Trzy.
Co tam robiłeś?
Wszystko dobrze? Chodź.
Su-wan…
Nie, Su-wan…
Proszę, nie!
Mój synek!
Su-wan!
KRÓLOWA ŁEZ
Hae-in. Dziękuję ci.
To twoja sprawka?
Mówiłem ci. Chcę, żeby żyła.
Wyniosę się, gdy zrobię swoje.
Balsam?
Wyraża moją radość i nadzieję, że jednak ujrzę
swój pierwszy śnieg.
To właśnie jest
prawdziwe przeznaczenie.
Zrujnujesz wszystko dla Hong Hae-in?
Chwycił przynętę.
Informujcie Eun-sunga, żeby czuł się nerwowy…
Hae-in!
Ja też ci o czymś nie powiedziałem.
Napisy: Dorota Szatkowska-Jaskuła