KRÓLOWA ŁEZ
ODCINEK 13
To nasz nowy dom. Chodźmy.
Tu jest ukryte pomieszczenie.
Jak to odkręcę i nacisnę…
I co wy na to?
Pusto.
Spójrzcie.
Jakby coś stąd wyniesiono.
Ślady są jeszcze świeże.
Oj, tato, tato.
Pewnie to tu ukrył pieniądze, ale ta suka się już do nich dobrała.
Nawet własnym dzieciom nie powiedział o tym miejscu.
Pomogliście mu pożegnać dom?
Przyznaj się, to ty. Wyprawiłaś go na tamten świat.
- Po co? - Znalazłaś pieniądze
i przestał ci być potrzebny.
Przyznaj się, gdzie są?
Nie mam pojęcia, o czym mówisz.
Nie żyje, a wy wciąż tylko o jednym.
- Biedny człowiek. - Dość tych bredni!
Zabieraj się stąd, ale już.
Nie masz już prawa tu być.
Jestem tu zameldowana.
Musicie sądownie mnie eksmitować.
Pan radca tego nie wie?
To prawda? Nie można jej wyrzucić?
Konieczny jest nakaz, ale można.
To się jeszcze okaże.
Wprowadzamy się z powrotem.
- I tak zostaniesz? - Czemu nie?
Mieszkamy razem ponad 20 lat.
Nazywałaś mnie rodziną.
- Ale… - Rób, co chcesz.
Niebawem tu wrócimy.
Zobaczymy, czy wytrzymasz.
Hae-in.
Dziadek?
Chciałbym móc z tobą porozmawiać
osobiście.
Ale dobrze,
że mogę chociaż w ten sposób.
Dziękuję.
Chwilami rozjaśnia mi się w głowie,
jak w piwnicy, do której wpada smuga światła.
Ale niewiele mogę zrobić.
I niewiele pamiętam.
Żałuję wielu rzeczy.
Zawsze byłem pazerny na pieniądze.
Robiłem, co mogłem,
by je gromadzić.
Zmarnowałem na to większość życia.
I co mi zostało?
Chciałbym, żebyście wiedzieli,
że żałuję tego, jak żyłem.
BYŁY PREZES HONG MAN-DAE
Obyście nie powtórzyli moich błędów.
Mam nadzieję,
że na koniec nie spojrzycie wstecz z poczuciem
zmarnowanego czasu.
Tato…
Bardzo was kocham.
I…
przepraszam.
Zjedz, nawet jeśli nie masz apetytu.
Jeśli ci zimno, może chodź do auta?
Nie jest.
Dziwnie
się czuję.
Jakby to była próba.
Próba?
Mojej śmierci.
Nie wiedziałam,
że tyle z tym zachodu.
Trzeba wykopać grób, złożyć trumnę,
zjeść zupę ryżową w namiocie i płakać nad mogiłą.
Po pewnym czasie
wszyscy idą.
Wtedy zostanę sama.
Wiesz, że trzy miesiące, które mi dali,
już minęły.
Mogę umrzeć w każdej chwili.
Mielibyście dwa pogrzeby z rzędu.
Nie wyglądałoby
to dobrze.
I tym
właśnie się martwisz?
Tym, jak będzie to wyglądało?
Nie.
Tym, jak bardzo chcę żyć.
Słońce wyszło.
Chmury są takie ładne, śpiewają ptaki.
Świat jest denerwująco piękny.
Nic dziwnego, że chcę żyć.
TOŻSAMOŚĆ POTWIERDZONA
Jak to znalazłaś?
PARK ROZRYWKI DREAMLAND
Tu jest ukryte pomieszczenie.
Jak to odkręcę i nacisnę…
Dziękuję.
Mówiłam ci.
Na swój sposób cię kochałam.
To twoje zabezpieczenie.
Ma chorą córkę,
a teraz stracił ojca.
Pan Hong musi być zdruzgotany.
Tak.
Ale pod pewnymi względami śmierć prezesa poprawiła
położenie rodziny.
Poprawiła?
Zejdź.
Więc tak.
Prezes powierzył 21% udziałów
tej kobiecie, Moh Seul-hee.
Po jego śmierci
przypadną rodzinie.
Yoon Eun-sung miał w sumie 59,1% akcji.
Teraz raptem 38,1%.
Gdy Hongowie odzyskają zamrożone środki,
zgromadzą w sumie 34,7%.
Zaledwie 3,4% mniej niż Yoon.
- Praktycznie po równo. - Tak.
Skąd znasz takie szczegóły?
- Z klubu. - Jakiego?
Małych Akcjonariuszy.
Czekaliśmy z zapartym tchem na wynik walki o władzę.
Po co?
To wyrachowane, wiem.
Ale jak myślisz,
- co z Hyun-woo? - W sensie?
Powiedzmy sobie szczerze.
Stawał na głowie, żeby im pomóc.
Może mu się odwdzięczą.
Dadzą mu część udziałów albo mianują dyrektorem.
Nie proszę o wiele,
ale jedno dla mnie zrób.
Jasne.
Co?
Nie przyznawaj się,
że jesteś moim synem.
Ej.
Czemu?
Czemu nie? Poczekaj.
Dziękuję za wszystko.
Nie ma o czym mówić.
Po powrocie do Seulu wszystko się ułoży.
Tak pan myśli?
Wie pan,
te owoce kaki
były bardzo gorzkie.
Ale jest sposób, by dodać
- im słodyczy. - Jaki?
Nasączyć je.
Skropić kapką soju,
zawinąć i na trochę odłożyć.
Wtedy stają się słodkie.
Proszę spróbować.
Słodkie.
Życie bywa gorzkie jak te owoce kaki.
Zbyt gorzkie,
by jeszcze dolewać gorzkiego soju.
To się wydaje nie do przełknięcia.
Ale jeśli to przeczekać,
życie znów nabiera słodyczy.
Ta świadomość dodaje sił.
Nie sądzi pan?
Tak.
Chodź, napij się z nami.
Jasne.
Dzwonią z Niemiec. Przepraszam.
Halo?
Nasz ośrodek niedawno opracował metodę chirurgiczną
wykorzystującą ultradźwięki C2R i mikrobańki.
Idealną dla takich pacjentów jak pani Hong,
których nie można tradycyjnie operować
ze względu na duże rozsianie komórek rakowych.
Nie możemy obiecać wyleczenia,
ale mieliśmy podobny przypadek, który dobrze odpowiedział na tę terapię.
Jednakże…
To znaczy, że ją operują?
Tak.
Dzięki Bogu.
Jej przypadek jest o tyle trudny, że nie mogą otworzyć czaszki.
Mogą za to zniszczyć komórki rakowe
silnymi ultradźwiękami.
Wyleczyli podobny przypadek.
Chwała Bogu. Jest nadzieja.
Dziękuję, Hyun-woo. Hae-in wie?
- Powiem jej. - Tylko że…
jest pewien kłopot.
To cudownie! Jak we śnie!
Na pewno dziadek
ci to załatwił u góry.
To prawda?
- Zoperują ją? - Tak.
Tak się cieszę.
No proszę.
Chwała Bogu!
Gratulacje.
Gratulacje, skarbie.
Pisali czy dzwonili?
To była wideorozmowa?
Dzwonili.
Na telefon?
A nie byli to jacyś oszuści?
Nie.
Okej. Dobranoc.
Myślisz, że ta metoda pomaga w tak rzadkich przypadkach jak mój?
Tak.
Na pewno.
To dobrze.
A termin?
Mogę w każdej chwili.
Tak powiedziałem.
To dobrze.
Ta operacja
naprawdę może
uratować mi życie?
Hae-in wie?
Powiem jej.
Tylko że…
jest pewien kłopot.
Ta metoda uszkadza część
- hipokampu. - I?
Jest duże ryzyko,
że Hae-in straci pamięć długotrwałą.
Chwila.
Co to znaczy?
Może stracić wspomnienia
sprzed operacji.
Ale to jedyne wyjście,
jeśli ma
przeżyć.
Poziom leukocytów rośnie za wolno,
by ją przyjęli do badań klinicznych.
Nie można dłużej czekać.
Jeśli usłyszy o hipokampie,
gotowa będzie odmówić.
Ale co,
jeśli przegra wyścig z czasem?
Hyun-woo.
Nie mów jej.
Powiedz jej dopiero w Niemczech.
Proszę cię.
Inaczej umrze.
I będę żyła?
Co jest?
Będziesz.
Nie martw się.
Dobrze.
Dobranoc.
Hae-in.
To nic.
Nic mi nie jest, naprawdę.
Pierwszy raz od dawna czuję ulgę.
To łzy szczęścia.
Wiem.
Czuję się,
jakbym się obudziła z koszmaru.
Wszystko dobrze.
Chodźmy spać.
HAE-IN HYUN-WOO
Dzień dobry.
Musisz dziś jechać do pracy?
Nie.
Wybierzmy się gdzieś.
Dobrze.
STACJA GURANG-RI
BILETY
Dwa normalne.
- Okej. - Co?
To nasza pierwsza wycieczka od podróży poślubnej.
Zgadza się.
Byłam straszną pracoholiczką.
Po operacji zaczniemy podróżować.
Słowo.
Słuchaj.
Do operacji chcę wyprostować wszystkie sprawy.
Wiesz, że nawet włosy zaciekle prostuję.
Wiem. Co chcesz prostować?
Nie powiedziałam ci trzech rzeczy,
choć nie chciałam ich ukrywać.
Trzech?
Do operacji wszystko ci zdradzę.
A jedno już dzisiaj.
Jasne. Mów.
Opowiadałeś,
jak znalazłeś tę MP3.
No.
Należała do mnie.
- Co? - Widzisz to „H”?
Oznacza „Hae-in”.
Zgubiłam ją na boisku przed wyjazdem na studia.
I kto ją znalazł?
Niemożliwe.
Możliwe.
Nie wierzę!
Bo to niewiarygodny przypadek.
Dla ciebie to pewnie błahostka,
bo nawet mnie nie znałeś.
Mylisz się.
Posłuchaj. Tak naprawdę…
Nie bój się.
Nie będę cię strofować.
Zmieniłam się.
Zaczynam drugie życie.
Od teraz będę optymistką, będę skupiać się
na pozytywach.
Tak?
Ta MP3 upamiętnia naszą historię.
Od tej pory będę skupiać się tylko na tym pozytywie.
Słusznie.
Eun-sung opowiadał,
jak kiedyś ocalił mi życie.
Jakbyśmy byli sobie przeznaczeni.
Przeznaczeni?
Dobre.
Pogięło go? Co on sobie wyobraża?
Co z tego? Mamy nasz własny romans.
Gdy ujrzałam cię na boisku,
pomyślałam: „Takie ciacho chodzi ze mną
do szkoły? Szkoda wyjeżdżać.
Straszna szkoda”.
Tak pomyślałam.
Czarne wsuwki.
Miałaś na nogach
czarne wsuwki.
Białe skarpetki
i porcelanową skórę.
A włosy związane w wysoką kitkę.
Faktycznie, chodziłam wtedy w kitce.
Na twój widok pomyślałem:
„Znalazłem ją.
Dziewczynę marzeń”.
Następnego dnia wszędzie cię szukałem.
Bo nie odczytałem twojego imienia z naszywki.
Naprawdę?
Zniknęłaś jak kopciuszek.
Została po tobie tylko MP3.
Byłem załamany.
I proszę.
Nasze drogi znów się skrzyżowały, pobraliśmy się…
rozwiedliśmy, ale to szczegół.
To jest prawdziwe przeznaczenie.
No dobrze.
Skoro jestem kobietą twoich marzeń
i jesteśmy sobie przeznaczeni…
To od tej pory…
„Od tej pory”…
to takie piękne słowa.
Ciągle się wzruszam.
Myślałam, że nie ma przed nami przyszłości.
Ale jest.
Skoro o tym mowa,
to cofnę rozwód, jak prosiłeś.
Co to za mina?
Nie cofaj.
Prowadzę dom towarowy.
Nie znoszę, gdy klienci zwracają towar.
Ale wtedy nie będzie odwrotu.
Nawet jeśli kiedyś
będziesz miała mnie dość.
Zmiana zdania to nie powód do zwrotu. W żadnym sklepie.
Nawet jeśli
będziemy drzeć koty
i ci obrzydnę…
Nawet jeśli zapomnisz o tej obietnicy,
nie będzie odwrotu.
I tak będę z tobą.
Trudno, co zrobić. Bądź.
Koniec tematu.
Uwielbiam
wsłuchiwać się w bicie twojego serca.
Policzyłam wszystko.
Pięć procent to 45 miliardów wonów.
Ale zadowolę się 40.
Może być w gotówce, na zewnątrz czeka auto.
- Duże. - Odbiera pani dług?
Może to zabrzmi niegrzecznie,
ale ukształtowała mnie nasza współpraca.
Wystawianie mnie do wiatru i niepłacenie za pracę.
Proszę sprawdzić.
KO JEONG-JA
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem…
Bardzo panią szanuję.
Piękna, elokwentna i charyzmatyczna.
To rzadkie połączenie.
Zazdroszczę pani rozwagi.
- Wstrzymałam płatność. - Słucham?
Dopóki nie pozwolę, środki są zablokowane.
Pani Moh!
Ukształtowała panią nasza współpraca?
Mnie też. I niejedna zdrada.
- Ale… - Zezwolę na realizację,
gdy będę zadowolona z pani pracy. Dopiero wtedy.
Boże.
Rozważna do bólu.
Mamo!
Co ty robisz? Jeszcze nie sezon na kimchi!
Nie wypuszczę Hongów z pustymi rękami.
Dam im kimchi i mus z gruszki.
Ale aż tyle?
Resztę rozdamy sąsiadom
i emerytom.
Nie rób tego sama.
To bierz rękawice i mi pomóż.
Zarabiam tymi rękami na życie.
Ja pomogę.
- Posiekać rzodkiew? - Tak, poproszę.
Jak błyskawica.
Siekać to ona umie.
Siekała jak szalona.
- I nie boi się. - Jak to?
Hej.
Chcesz się z powrotem wkupić w łaski?
Niczego nie chcę.
Wyniosę się, gdy zrobię swoje.
Bez obaw, mamo.
Ale wciąż tytułujesz mnie „mamą”.
Złośliwie? Nie życzę sobie.
Ale chcę.
Słucham?
Nie miałam nigdy do kogo tak mówić.
Niech mi mama pozwoli.
Proszę.
- Już? - Coś jeszcze?
Nie, wystarczy.
Pokroję szczypior.
Nie do wiary.
- Już ją lubię. - Czemu?
Nie boi się teściowej
i mówi, co myśli.
Hae-in.
Siadaj z nami. Dziewczyny słyszały
o twojej operacji i bardzo się ucieszyły.
Gratulacje.
- Wspaniale. - Udało się.
Dziękuję.
A co właściwie
robicie?
Nigdy nie farbowałaś paznokci balsamem?
- Nie. - Przesąd głosi, że jeśli kolor
utrzyma się do zimy, spełni się twoja pierwsza miłość.
Dlatego Bang-sil zawsze farbuje jesienią, nie latem.
Romantycznie.
To nie czczy romantyzm. Ma ukryty motyw.
Wcale nie taki ukryty.
Przecież jest rozwiedziony.
- Ej. - Wcześniej mi nie zależało,
ale ostatnio ciągle na siebie wpadamy.
Więc serce samo…
Nie pleć.
- Wystarczy. - Już.
- Cicho. - Przepraszam.
Przepraszam, że tak otwarcie. Nie chciałam pani urazić.
- Czym niby? - Bo wie pani,
Hyun-woo flirtował ze mną
w kościele jeszcze w liceum.
Kiedy niby to robił?
Nie wiesz?
Rozdawali słodycze w kościele.
Mnie zawsze dawał najwięcej.
Każdy to widział.
Bo wyjadałaś słodycze innym dzieciom.
Proszę jej źle nie zrozumieć.
Nie pleć bzdur, Bang-sil.
Do pierwszego śniegu, tak?
- Wiesz, co to? - Balsam?
Więcej.
- To co? - Wyraża moją radość
i nadzieję, że jednak zobaczę pierwszy śnieg.
Nie sądziłam, że dożyję zimy,
a co dopiero śniegu.
Ale odzyskałam nadzieję.
Słusznie.
Jeśli farba nie zejdzie, to się spełni.
- Co takiego? - Pierwsza miłość.
Masz na myśli tego gościa,
którego śledziłaś, jak jeździł autobusem?
Można wzdychać na odległość. Ciągle o tej osobie myśleć.
Jeździć naokoło, żeby tylko ją zobaczyć.
Wzdychałaś do niego.
Ciągle o nim myślałaś.
Jeździłaś naokoło, byle na niego spojrzeć.
O tym gnojku mówisz?
Czemu go obrażasz?
No tak.
O nim?
Mam nadzieję, że w tym roku
śnieg spadnie szybciej.
Przyjęłaś ode mnie pierścionek.
Nie sądzisz, że pierwsza sympatia
tylko między nami namiesza?
Słuchasz mnie?
Hae-in.
- Z Hong Beom-seokiem? - Michael odwiedził go jako prezes Ever H.
Najwyraźniej pierworodny zamierza wrócić do gry.
Ever H pojawiło się
na liście udziałowców, ale to mały gracz.
Pewnie skupował akcje, odkąd zaczęły spadać.
Chce mnie wygryźć.
Nie uda mu się. Masz teraz dość pieniędzy.
Jak pan prosił,
założyliśmy fikcyjne spółki w Hongkongu
i Szwajcarii, a także konto firmowe w banku IEBC.
Pan jest jedynym dysponentem.
- Pierwsza dyspozycja? - Certyfikat depozytowy na 2,1%.
REGULARNY SKUP DROBNYCH UDZIAŁÓW
- Dobrze. - Chwycił przynętę.
Korzysta z tajnego funduszu.
Boi się, że mój wujek zdobędzie większość udziałów.
Pan Hong nadal jest w Nowym Jorku?
Tak, spotyka się inwestorami.
Trzymajmy Eun-sunga w niepewności.
Niech kupuje akcje za pieniądze z funduszu.
- Tak jest. - Zbierzemy dowody
i oskarżymy go o defraudację, nadużycia i naruszenie
prawa o wymianie walutowej.
Przy okazji,
ten Pyeon Seong-uk…
Pośrednik, który cię porwał?
Ten sam. Miał przekazać nam
podwójną umowę i informacje o dyrektorze Jo.
Ale przepadł, kontakt się urwał.
Od tygodnia nie używa karty ani telefonu.
Może uciekł z kraju.
Jezu!
W pobliżu rezerwuaru Sambang w Yeongjin-gun
w prowincji Gyeonggi znaleziono 40-letniego mężczyznę
zmarłego w wyniku ran kłutych.
Na razie nie udało się ustalić tożsamości…
Mam, a jakobym ich nie miała.
Pani Kim!
Niesamowita Grace wróciła!
Diabli nadali.
Co pani robi?
Nie widać? Suszę owoce kaki.
Matko święta.
Dłonie spracowane.
Cienie pod oczami.
Piegi wróciły, a tyle je wywabiałam.
Niedługo pani wielki powrót.
A tam jest jak na froncie.
Ludzie będą wybierać między panią
a tą chytrą lisicą.
A jak najlepiej pognębić przeciwniczkę?
Urodą, oczywiście. Kładziemy się, już.
Musi pani być gładka i promienna.
To mój pierwszy raz. Łaskocze.
Proszę się nie śmiać, bo zrobią się zmarszczki.
Rozjaśnianie, wzmacnianie, odbudowa i wtedy powrót.
Żeby wrócić, musi pani się odbudować i wzmocnić.
Spokojnie. Wszystko wróci na właściwe tory.
Odzyskamy Queens,
Hae-in przejdzie operację i wyzdrowieje.
Będzie miała operację?
Myślałam, że to niemożliwe.
Znaleźliśmy szpital, który się podjął.
Niedługo wylatuje do Niemiec.
Ach tak?
Bardzo się cieszę.
- Prawda? - Prawda?
Szukałem pani.
- Mnie? - Tak.
- Mam coś dla pani. - Co?
Nie przy sobie, w domu.
Spotkamy się wieczorem?
- W nocy? - Tak.
Niech będzie.
Dlaczego tak późno?
To typ zdobywcy.
Niebezpieczny.
Już pani jest?
Tak.
- Więc… - Ja zacznę.
Dobrze.
Jutro
wyjeżdżam.
I nie wiem, kiedy wrócę.
Słyszałem, że wyjeżdżacie, i…
Wiem, co pan powie.
Ta sytuacja z morwą
pana zdradziła.
- Nic z tego. - Słucham?
Co ma pani…
Jestem kobietą
po przejściach.
Oprócz nieruchomości, obligacji i akcji, mam też
trzech byłych mężów.
Nie wiedziałem.
No właśnie.
Więc…
jestem poturbowana
i skomplikowana.
Więc muszę
odmówić.
Jednak spróbuję.
Co to jest?
Napisał pan list?
Nie trzeba było…
KONDOLENCJE
To datek pogrzebowy.
Wiem, że zmarł pani ojciec.
Nie potrzebuję.
- Muszę iść. - Zaraz.
To nie tak.
To nie dla pani.
Dla ojca.
Po drugiej stronie nawet bogacze zaczynają od zera.
Niewiele tego, ale wystarczy mu
na zupę ryżową i kilka kolejek
z przyjaciółmi.
Niech sobie podje, popije
i miło spędzi czas z przyjaciółmi.
Proszę się tak nie smucić.
Dziękuję.
Do widzenia.
Jak to?
Chcesz tu zostać?
Nie rozumiem.
Tylko na chwilę. Szukamy czegoś w Seulu.
Matka nie rozumie, dlaczego czegoś szukasz.
Zawsze miałem dwa klosze nad głową.
Ciebie.
I ciebie.
Do czego zmierzasz?
Chcę wreszcie
wyjść spod nich i się usamodzielnić.
Nie wygłupiaj się.
To był twój pomysł?
- Znów go urabiasz? - Nie odpowiadaj.
Nic nie mów.
Piąta poprawka.
Masz zakaz rozmawiania z nią.
- Tylko przez prawnika. - Co?
- Zgódź się, Hyun-woo. - Muszę odmówić.
Masz prawo decydować o sobie.
Dlatego ja też coś ogłoszę.
Ja również nie wrócę.
Ty też?
Zamieszkamy w jego mieszkaniu w Seulu.
Jest bliżej lotniska, a wkrótce mamy lot.
Wcale nie jest bliżej.
Jest nowe i w pełni urządzone.
Ma wszystko, czego nam trzeba.
A w domu
do kuchni trzeba jechać windą.
Strata czasu.
Wymówki, wymówki.
Po prostu chcecie pobyć sami.
Dokładnie.
Chcę spędzić trochę czasu we dwoje.
Pozwólcie nam.
Dobrze, jeśli tak wam wygodniej.
Dobrze, proszę.
Dajcie znać, czy czegoś wam trzeba.
Boże.
Co za dyskryminacja.
Już wiem, jak to jest.
Ale zawsze coś nowego.
Pakują się i jutro wracają.
Proszę się przygotować.
Rozmawiałam też z Da-hye.
Co ty wyprawiasz?
Po co wróciłaś?
Nie mów pani Moh.
Głupia jesteś.
To ona mi powiedziała.
Naprawdę?
Wie wszystko. Jak przyjechałaś
w środku nocy taksówką ze złotym Buddą pod pachą.
Jej ludzie mają cię na oku.
Więc mów. Co cię tu przygnało?
Poczucie winy czy uraza?
O co miałabym żywić urazę?
Sumienie.
Masz sumienie?
Też się zdziwiłam.
Nikt wcześniej mnie tak nie kochał. Nie mogłam sobie wybaczyć.
Nie wierzę.
Przywiązała się do niego.
Wie pani, jak trudno walczyć z uczuciem.
Tyle dla niej zrobiłam, a ona tak się odpłaca?
Właśnie dlatego nie można ufać ludziom.
Z kolei Hae-in
może jeszcze przeżyć.
Przejdzie operację.
Hyun-woo znalazł szpital,
który zaproponował jej leczenie.
W przyszłym tygodniu lecą do Niemiec.
Przestraszył mnie pan.
Proszę się dowiedzieć, który szpital będzie operował.
Co robisz?
Nic.
Podziwiam gwiazdy.
Przed chwilą jedna spadła.
Gwiazda?
Śniła mi się, gdy chodziłam z tobą w ciąży.
Marzyłam o ślicznej córeczce.
Po tym śnie…
byłam w siódmym niebie.
Nie wiem, jak cię traktować.
Ponad 20 lat żarłyśmy się jak pies z kotem,
więc byłoby dziwnie, gdybym nagle się stała wylewna.
Ale w głębi serca
czuję żal
i mam poczucie winy.
Chcę być lepsza.
Jest dobrze.
Tak?
Byłoby dziwnie, gdybyś się zmieniła o 180 stopni.
Poza tym mamy mnóstwo czasu,
więc bez pośpiechu.
Na razie jest dobrze tak, jak jest.
Dobrze.
Kiedy wrócisz z Niemiec, możemy stopniowo ocieplić stosunki.
Nie wiedziałem, że mediowanie
jest takie wykańczające.
Ponoć jest równie stresujące, co służba wojskowa.
Musimy się wyprowadzić, bo matka nie da Da-hye
żyć.
Ale się guzdrzą.
Mamo, tato.
Spakowałem was.
Tak? To dobrze.
Jedźcie, bo utkniecie w korku. No, w drogę.
Przepraszamy za niedogodności.
Choć najgorzej czuję się z tym, że nie jedzie z nami.
Jakbyśmy zostawili po sobie
śmieci na kempingu.
- Tato… - Żaden kłopot.
Ale po co się tak spieszyć?
Proszę zjeść z nami obiad.
Słusznie.
Nie! Od miesiąca nie było was w domu.
Czeka mnóstwo spraw.
- Usmażę naleśniki z kimchi. - Nie trzeba.
Naleśniki?
Co powiecie na chrupiące naleśniczki zakropione winem ryżowym?
Wykluczone. Ojciec prowadzi.
Ja mogę prowadzić.
Najlepiej pojedźcie jutro.
- Najlepiej. - Możemy.
Wiecie, jak się cieszyłem
na wasz wyjazd?
Nie musisz nam mówić.
My już jedziemy.
Zanim zaczną się korki.
Słusznie, lepiej wyjechać wcześniej.
Dziękuję za wszystko. Do widzenia.
Udanej operacji.
Hae-in.
Odwiedź nas znowu.
Hyun-woo.
Ufam ci.
Będzie dobrze.
Proszę.
Mama zrobiła kimchi i przecier z gruszki.
Zanieś mu.
Zanieść? Daj.
Do widzenia.
Mamo, torebka…
Kawaler z 11. piętra?
Dzień dobry.
Nie jest kawalerem.
To mój mąż.
Nie mówił pan,
że mieszka sam?
Świeżo się pobraliście?
- Tak. - No proszę!
Nowożeńcy!
Musicie być tacy szczęśliwi!
Jesteśmy.
Oficjalnie zostaliśmy nowożeńcami.
Czemu oficjalnie?
Przez sąsiadkę.
Do jutra cały blok będzie wiedział.
„Kawaler z 11. piętra ożenił się ze ślicznotką”.
Mówisz?
Musimy sprostać reputacji.
Jak?
Nowożeńcy zwykle są zakochani
i bez przerwy się dotykają.
Dłońmi, stopami
lub ramionami.
Czymkolwiek.
Nie odstępują się na krok,
spędzają razem każdą wolną chwilę.
Nie zawsze będzie różowo.
Denerwuję się. A uśmiech?
Wtedy wyciągniemy
szczęśliwe wspomnienia jak ciastka z puszki,
by osłodzić sobie trudne chwile.
Dlatego trzeba zebrać
jak najwięcej radosnych wspomnień.
Smacznie wygląda.
Od tej pory skupię się bardziej na gromadzeniu
dobrych wspomnień niż kapitału.
Na napełnianiu
puszki ciastkami.
Czemu tak często tu przychodzisz?
Bejsbol jest taki fajny?
Nie.
Fajnie jest skoncentrować się na piłce.
Lubię to.
To poprawia ci
samopoczucie?
Przyjemnie skupić się na jednej rzeczy, gdy jesteś przytłoczony.
Tylko na tym,
co najważniejsze.
A co jest teraz
najważniejsze?
Żebyś żyła.
Tylko to się liczy.
Skupiam się tylko na tym.
Soo-cheol zostanie jakiś czas w Yongdu-ri.
A Hae-in przeniosła się do Hyun-woo.
Więc wróci tylko wiceprezes z żoną.
Wiceprezes?
Przepraszam.
Ale skoro odzyskali udziały,
mogą chcieć też odzyskać pozycję.
Kto to mówi?
Pożałują, że wrócili.
Szukałem cię.
Możemy pogadać?
Wiem, że Hae-in zoperują w Niemczech.
Nie denerwuj się tak.
Cieszę się.
Tak?
Oczywiście.
Zależy mi na niej, więc oczywiście, że się cieszę,
że będzie żyła.
Podobno z nią jedziesz. Opiekuj się nią.
Dobrze.
Mogę już iść?
Wiem,
że zabieg ma skutki uboczne.
Hae-in wie?
Pewnie, że nie.
Znając ją, nie zgodziłaby się, gdyby wiedziała.
Więc nie może wiedzieć.
Do czego zmierzasz?
Lepiej, żeby tak zostało,
bo zrezygnuje z zabiegu.
Mówiłem ci.
Chcę, żeby żyła.
Spakujcie ich rzeczy.
Oddajcie Baekowi jego własność.
Chciałaś tu przyjść w roli klientki, nie dyrektorki,
więc wzięłam wolne.
Tak, dziś jestem klientką.
- Co kupisz? - Rozejrzę się.
Nie znosisz, gdy ktoś się tylko rozgląda.
To nie sauna.
Przyszli na zakupy, nie na pogaduszki.
- Usuńcie krzesła. - Mamo!
- Mamo!
Muszą tak biegać?
To nie plac zabaw.
Dlatego pozbyliśmy się stref relaksu.
Rozumiem.
W takim razie kupmy coś.
Jakieś potrzeby?
- Życzenia? - Sztyft.
Mam suche usta.
Czym się tak zmęczyłam?
Zmęczyłaś się?
Niedobrze.
Chodźmy gdzieś usiąść.
Nie.
Genialne.
Idealny rozkład. Nie pozwala odpocząć.
Kupiłyśmy sztyft, a do tego krem.
Do swetrów dobrałyśmy płaszcz.
I szalik z rękawiczkami, choć też nie było ich w planie.
A teraz kusi nas zapach perfum.
Taki miałaś zamysł.
Żeby kupowali bez opamiętania.
Stąd tyle tu stoisk.
Gdy wrócę do pracy, pozbędę się ich.
- Bo? - Są męczące.
Czuję się głupia, że tyle wydałam.
Naciągnięta.
Czy to zachęca do powrotu?
Usunę stoiska i wstawię z powrotem krzesła.
Drogie i wygodne.
Odnowię pierwsze piętro i będę urządzać tam koncerty.
Tam zrobię plac zabaw dla dzieci.
Co takiego?
I przestrzeń dla par.
By podczas upałów i chłodów
rodzice mogli przyprowadzać dzieci.
Będzie miło.
Niech mają trochę radości.
Poważnie?
Poważnie.
Tylko tego nie cofaj po operacji.
Czemu miałabym?
Widziałam w filmach.
Operacja mózgu może zmienić osobowość
lub odebrać pamięć.
Nic z tych rzeczy. Chcę po prostu być lepszym człowiekiem
i odwdzięczyć się
za darowany mi czas.
Matko.
To twoja żona?
Dzień dobry.
Skarbie, czemu spuszczasz wzrok?
Aż się boję.
- Mamo… - Nie zmienię go.
I nie przyjmę z powrotem!
Przykro mi.
Chciałam dotrzymać naszej umowy,
ale niestety nastał ten dzień.
No dobrze.
Niech poznam powód.
- Ty powiedz. - Ja?
No dobrze.
Skłamałem o pogrzebie i całą noc grałem z kumplami.
Nie? To nie to.
Chodzi o konsolę? Używana. Za pół darmo.
Jeszcze konsolę kupiłeś?
Nie możesz po prostu powiedzieć?
Hyeon-tae wydał nasze oszczędności na akcje.
I stracił połowę.
Ja ci dam!
Nakupował kryptowaluty.
Która spadła o 90%.
Rozum ci odjęło.
Przepraszam.
Hyeon-suk.
Brak mi słów.
Oddaj mi go, a już ja z nim zrobię porządek.
Idź w swoją stronę,
- póki jeszcze możesz. - Mamo…
Ale napiszę,
gdy zrobię kimchi.
Żebyś przyjechała.
Taką mądrą i ładną dziewczynę stać na kogoś lepszego.
Naprawdę cię przepraszam.
Mamo…
Już ja cię nauczę rozumu!
Kochanie…
Zostaw mnie!
Mam dobre wieści.
Wzbogacę się!
Hae-in kupiła budynek, ale nie miała czasu go obejrzeć.
To musi być ten.
Tak. Sprzątałem i zamiatałem go dwa razy dziennie,
myłem i woskowałem szyldy
i odkażałem szamba.
Niedługo też go pomaluję.
Dobrze.
Przejeżdża tędy sporo ludzi, stoi przy dwupasmowej drodze.
Łatwo się wynajmie.
Ma pan rację.
To przyzwoity budynek.
Ale czemu pan pyta?
Chce pan go sprzedać?
Rozmawiałem z Hae-in.
Chcemy go wam sprezentować.
Co takiego?
Gdy wrócimy do Seulu, księgowy zadzwoni
i powie, jakie dokumenty przygotować.
Ale przecież
to cały budynek.
W ramach podziękowania.
Taki hojny prezent.
Moi rodzice dostaną budynek!
Wrócisz do mnie?
Kochanie.
- Nie powinno cię tu być. - Co?
Idź do właścicieli budynku.
Prędziutko.
Chcę wyremontować pierwsze piętro
i urządzić tam centrum fitness.
Skup się lepiej na siłowni.
Mamo, chciałam przenieść salon.
Na pierwsze piętro.
Nie wtryniaj się!
To ja sprzątałem, zamiatałem…
A ja usunęłam naklejki ze schodów. Masz trzecie piętro.
- Hyeon-tae. - Tak?
Czym prędzej zamknij siłownię.
To jakiś okrutny żart.
Nie żartuję.
Nie płacisz czynszu.
Oj, mamo.
- Tato. - Synu.
Tak?
Właśnie w takich chwilach przydaje się umowa.
„Jeśli najemca nie zapłaci czynszu przynajmniej dwa razy,
umowę można rozwiązać”.
- Pokazać ci? - I co z tego?
- Wyrzucasz mnie? - Nie.
Wzywam cię do zapłaty.
Do dziesiątego dnia miesiąca.
Tato.
A ja?
Co ze mną?
Pierwsze piętro jest za milion. Jeśli cię stać, zapraszam.
To więcej, niż teraz płacę.
Ale lepsza lokalizacja.
Już widać, że ten budynek
będzie źródłem
kłótni i sporów.
Coś wspaniałego.
Oj, tato.
Nie chcemy napięć w rodzinie.
Ale ja chcę!
Często pozwalaliście sobie na zuchwałość.
Dzięki temu nabytkowi będziecie mogli udowodnić
swoją lojalność.
Ja nie chcę.
Chcę tylko dostawać czynsz.
Tak?
Trzeba było mówić.
W każdym razie…
- nasz Dubong… - Co?
- Co to? - Budynek Du-gwana i Bong-ae.
- Boże. - Wieśniactwo.
Macie płacić na czas.
Nie będzie taryfy ulgowej.
Zapamiętajcie to sobie.
Dopiero październik, a już szykują się do Świąt.
Tak kazałaś.
Ja kazałam?
Nie możemy zwalniać tempa po Chuseok.
Zbliżają się Święta i zima.
Trzeba stworzyć klimat,
by zachęcić do kupna kurtek.
Nie oglądajmy się na inne sklepy.
Wyprzedzimy je i zaczniemy sezon świąteczny
od razu po Halloween.
No tak.
- Sprawdzają światełka? - Tak.
Ci od montażu i marketingu mają ręce pełne roboty.
Wydaje mi się
czy to śnieg?
Nie wydaje ci się.
Ale to chyba tylko próba.
Chwileczkę.
Śnieg już jesienią?
Chciałaś jak najszybciej.
Życzenie się spełniło.
Prawda.
Wszystko układa się po mojej myśli.
Z pierwszą miłością chyba też wyjdzie.
Myślisz, że to stąd ten śnieg?
Czemu nie?
Założę się, że wyjdzie.
Co to za pajac,
że tak ci na nim zależy?
Nie chciałam ci mówić,
żebyś się nie chełpił.
Oto mój drugi sekret.
- Jaki? - Autobus numer 372?
- W sensie? - Tą linią
wracałeś do domu z pracy.
Zgadza się.
A, no tak.
Siadałeś zawsze z tyłu, przy oknie.
Tak było. Skąd wiesz?
A jak myślisz?
Wiele razy jechałam
w korkach za twoim autobusem aż za rzekę Han.
Zajmowało mi to półtorej godziny.
Po co?
Autobus, o którym mówiłam, miał numer 372.
A tym facetem jesteś ty.
Okej.
I ty studiowałeś prawo?
Co?
Więc to ja?
Ja? Ja jestem tym gościem?
Tak, ty.
Jak słodko.
Swoją drogą, skąd dzisiaj ten śnieg?
Dyrektor Baek zamówił.
Proszę dziś sprawdzić armatkę śnieżną.
Nie trzeba jej sprawdzać.
Dział prawny musi to zatwierdzić.
Nie daj Boże ktoś się poślizgnie.
Musimy oszacować ryzyko.
Dobrze, skoro tak.
Niech płatki śniegu będą jak największe.
Oczywiście.
- Dziękuję. - Robi się.
Czuję miłość w powietrzu.
Prawda?
Rozwód i ponowny ślub.
Można tak?
To naprawdę ja?
Twoja pierwsza miłość?
Pewnie już wylecieli.
Ciekawe, kiedy tam dotrą.
Jeszcze trochę.
Moje modły zostały wysłuchane.
Hae-in wyzdrowieje po operacji i znów będzie
szczęśliwa z Hyun-woo.
Widzisz…
nie do końca.
Jak to?
Po operacji…
Boże.
Może stracić pamięć.
Jak to stracić?
To efekt uboczny zabiegu.
Ale nie ma innego wyjścia.
Musi żyć.
Nie mieliśmy wyboru.
Prosiłem Hyun-woo, by jej nie mówił.
To bardzo…
roztropnie.
Hae-in ma po mnie okropny charakter.
Pewnie nie zgodziłaby się na operację.
Ale
co teraz…
Co będzie z naszym dzieckiem?
Biedne dziecko…
W porządku?
Oczywiście.
Bez obaw.
Leci pan do Frankfurtu?
Tak.
ZWŁOKI Z OKOLIC SAMBANG ZIDENTYFIKOWANO JAKO HANDLARZA GRUNTAMI, PANA PYEONA
To co jest tą trzecią?
O czym mówisz?
Chciałaś mi wyjawić trzy tajemnice przed operacją.
Poznałem dwie.
A, to.
Trzecia to
- Yeong-suk. - Yeong-suk?
- Ten szop na dachu? - Tak.
Nigdy jej nie zobaczyłem.
Naprawdę.
Ani razu.
- A co z nią? - Wymyśliłam ją.
Jak miałaby tam przeżyć? Wierzyłeś w to?
No ładnie.
I tak przez cztery lata.
Wołałem ją za każdym razem.
Głuptas.
CENTRUM MEDYCZNE
To tutaj?
Hae-in.
Co jest?
Ja też
ci o czymś nie powiedziałem.
Co takiego?
No mów.
To coś złego?
Nie mogą mnie
operować?
Coś innego.
Jest…
prawie pewne,
że po operacji stracisz pamięć.
Jak to stracę?
Jaką pamięć?
Prawdopodobnie…
całą.
Zapomnisz ludzi,
miejsca, w których byłaś, i wszystko,
czego doświadczyłaś.
Ale to twoja
jedyna szansa
na przeżycie.
Więc
każesz mi
wybrać?
Albo przejdę operację i stracę pamięć, albo umrę.
Mam wybrać mniejsze zło?
Nie.
Więc co?
Nie ma mowy.
Potraktuję to wszystko jak miły sen.
Puść mnie. Puść, mówię.
Nie wybieraj.
Nie myśl.
Posłuchaj mnie.
Po prostu… żyj.
Tylko tyle.
Proszę cię…
żyj.
Dobrze?
EPILOG
Cześć, Hae-in.
Nazywam się Baek Hyun-woo.
Jestem twoim mężem.
Pewnie masz mętlik w głowie i się boisz.
Ja też.
Nic nie pamiętasz, a jakiś
gość wmawia ci, że jest twoim mężem.
To musi być trudne.
Ale…
to wszystko nic.
Byłaś…
bardzo chora,
ale wyzdrowiałaś.
Pewnie jesteś ciekawa, kim do tej pory byłaś.
Denerwuje cię,
że nie pamiętasz.
Ale nie martw się.
Ja…
wszystko pamiętam.
I wszystko ci…
opowiem.
Nie powinienem płakać.
Pierwszy raz zobaczysz
moją twarz.
Muszę cię ostrzec.
Nawet jeśli nie będę w twoim typie,
to jesteś na mnie skazana.
Bo obiecaliśmy sobie,
że nie rozejdziemy się tylko z powodu
zmiany zdania.
Nawet jeśli ci się nie spodobam…
Choćby nie wiem co…
Nawet jeśli…
zapomnisz
o naszej obietnicy,
przysiągłem
być…
przy tobie.
Przywitajmy razem
pierwszy śnieg
i spędźmy razem resztę naszych dni.
Napełnijmy
twoją puszkę
ciastkami.
Uda nam się.
Bo sprzyja nam przeznaczenie.
Kocham…
Kocham cię, Hae-in.
Zawsze cię kochałem.
I zawsze będę.
KRÓLOWA ŁEZ
Wciąż pamiętam
zapach tamtego wieczoru.
Księżyc i wiatr.
Nie módl się
o śmierć.
Tej twojej „rodzinie” stanie się krzywda.
Da-hye…
Chcę żyć i umrzeć
jako ja.
Nie pozwolę na to.
W końcu znalazł ten szpital.
Pomogę ci.
Nie rób mi tego.
Nie sprawiaj, żebym chciała żyć.
Hae-in!
Napisy: Dorota Szatkowska-Jaskuła